توهُّماتِ يك آميبِ 45 كروموزومی!

قصه‌ی ليلی و مجنون (تنظيم برای راديو)

2012-01-29T15:48:00.002+03:30

يکی بود يکی نبود، يه شب‌ِ سرد و طولانی بود که مجنون شال و کلاه کرد، زنبورکِ‌اش رو برداشت و رفت نزديکی‌های خونه‌ی ليلی। مجنون جوانکِ خام و بی‌تجربه‌ای بود و با اينکه هنوز پشتِ لبش درست و حسابی سبز نشده بود يک دل نه صد دل عاشق و شيدای ليلی، دخترِ ميرزا نوروز شده بود। مجنون‌ِ بيچاره به قدری عاشق بود که هر وقت اسم‌ِ ليلی رو می‌شنيد سرخ و سفيد می‌شد و اشک به چشم می‌آورد و توی دلش در وصف‌ِ معشوق شعر می‌گفت. وای به روزی که مجنون توی بازارچه يا کنار سقاخونه تصادفا چشمش به ليلی می‌افتاد و اونوقت بود که هوش از سرش می‌پريد و روی زمين ولو می‌شد و مثل‌ِ سوسکِ اِمشی‌خورده دست و پاهاش به سمتِ آسمون بلند می‌شد و غش می‌کرد. مجنون‌ِ عاشق‌پيشه هر وقت از نزديکی‌های ليلی می‌گذشت و يا به جايي می‌رفت که ليلی از اونجا عبور کرده بود حالش دگرگون می‌شد و برای اطرافيانش دردسر درست می‌کرد. بيچاره بابا و ننه‌ی مجنون هر چقدر گل‌گاو‌ زبون و خاک‌شير نبات و نوشابه‌ی انرژی‌زا به خوردش می‌دادن اِفاقه نمی‌کرد و باز هر روزی که از خونه در ميومد و چشمش به ليلی می‌افتاد دوباره از هوش می‌رفت. براي همين بود که ننه بابای مجنون بهش امر کردن که به هيچ‌وجه حق نداره در طول‌ِ روز پاشو از خونه بيرون بذاره و فقط شب‌ها اجازه‌ی خروج داره.شبی نبود که مجنون پاشو از خونه بيرون بذاره و زنبورکِ‌اش رو با خودش نبره. شب‌ها توی کوچه پس‌کوچه‌ها قدم می‌زد و در حالی که شربتِ سکنجبين سر می‌کشيد توی تاريکی برای خودش ساز می‌زد و آواز می‌خوند و در وصفِ ليلی شعرهای بی‌رديف و قافيه می‌گفت.جوانکِ عاشق‌پيشه حسرتِ روزهايي رو می‌خورد که سر راهِ ليلی سبز می‌شد و از شرمْ نگاهش رو به زمين می‌دوخت و جرات نمی‌کرد توی چشمای ليلی نگاه کنه. مجنون اونقدر خجالتی بود که تا حالا اصلا جرات نکرده بود به چهره‌ی ليلی نگاه کنه و حتی نمی‌دونست معشوقه‌اش چه شکليه!؟ اما اين چيزها برای مجنون مهم نبود، اصلا براش مهم نبود که تا حالا قيافه‌ی ليلی رو نديده، اصلا براش مهم نبود که ليلی دختر‌ِ ميرزا نوروزخان‌ِ معروفه! تنها چيزی که براش مهم بود احساساتش بود. شبی نبود که صدای زنبورک توی کوچه‌ها نپيچه و مردم به مجنون‌ِ بيچاره بد و بيراه نگن. مجنون مدتها بود که ليلی رو نديده بود و دلش اونقدر تنگ شده بود که بالاخره توی يه شبِ سرد شال و کلاه کرد و رفت کنار‌ِ خونه‌ی ليلی و زير پنجره‌ی اتاقش شروع کرد به زنبورک زدن. مجنون با تمام‌ِ وجودش ساز می‌زد و شعرهايي رو که خودش سروده بود با همون صدای نتراشيده و نخراشيده‌اش می‌خوند و مثل‌‌ِ ابرِ بهار اشک می‌ريخت. هنوز چيزی از ساز زدنش نگذشته بود که يه نفر از اون بالا يه سطل آب‌ِ يخ ريخت روی سرش و هرچی از دهنش در ميومد نثار‌ِ مجنون‌ِ مادر مرده کرد. مجنون که بدجوری داشت از سرما به خودش می‌لرزيد نگاهی به بالای سرش انداخت و يه دخترِ زشت و بدقيافه رو ديد که با همون دهان‌‌ِ بی‌دندونش مشغول‌ِ بد و بيراه گفتن بود. مجنون اولش فکر کرد که آدرس رو آشتباه اومده اما وقتی ميرزا نوروز رو ديد که با بيل داره به سمتش مياد و فرياد می‌زنه که چرا نصفه‌شبی مزاحم‌ِ ليلی شدی تازه دوزاری‌اش افتاد و فهميد که چه حماقتی کرده و همونجا بود که عشق‌ از سرش افتاد و پا گذاشت به فرار، اما مجنون‌‌ِ بيچاره نمی‌دونست که وقتی مشغول فرار بوده تاريکي‌‌‌ِ شب اون رو به چشم‌ِ ليلی مناسب جلوه داده و ليلی يک دل نه صد دل عاشق مجنون شده و ميرزا نوروز همه‌جا چو اندخته که مجنون اومده بوده تا از ليلی خواستگاری کنه و وقتی جواب مثبت رو شنيده از خوشحالی سر به بيابون گذاشته. يک هفته بعد هم اهالی يکی از آبادی‌های اطراف مجنون رو کَت‌بسته تحويل‌ِ ميرزا نوروز دادن و پای سفره‌ی عقد نشوندنش. وقتی مجنون‌ پای سفره‌ی عقد چشمش به ليلی افتاد بغض کرد و زيرلب با خودش گفت: «شب بود... سِبيل‌اش رو نديدم!»

خودشناسی!

2012-01-23T17:00:00.000+03:30

چـه نسلی بوديـم ما،

نسل انـسـانـهـای نـئــانـدرگـُه‌مـال!

قصه‌ی طلسم‌‌ ِ زمستون

2012-01-22T18:35:00.000+03:30

يکی بود يکی نبود، توی يه سرزمينِ خيلی دورْ روستای کوچکی بود که توسطِ يه جادوگرِ بدجنس طلسم شده بود و تمامِ طولِ سال سرد و يخزده بود. جادوگر کاری کرده بود که هيچ‌وقت زمستون از روستا نره و سرما دست از سر‌ِ مردم برنداره. سالها بود که اهالی آبادی رنگِ فصل‌های ديگه رو نديده بودن و اونايي هم که سن‌شون کمتر بود جز زمستون فصلِ ديگه‌ای رو نمی‌شناختن و وقتی قصه‌های پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هاشون رو درباره‌ی گرمای تابستون يا رنگارنگیِ پاييز يا سرسبزی‌ِ بهار می‌شنيدن از تعجب دهن‌شون باز می‌موند و اون قصه‌ها براشون حکمِ افسانه داشت. سالهای سال بود که زمستون توی روستا کنگر خورده بود و لنگر انداخته بود و از صدقه سرش هرکس و هرچيزی که اونجا وجود داشت سرد و بی‌روح شده بود.
سطحِ تمام کوچه پس‌کوچه‌ها ليز و يخزده بود، باغ‌ها و درختها و تمامِ گياها‌ن‌ِ روستا از بين رفته بودن. همه‌ی حيوون‌ها از سرما تلف شده بودن. روی شاخه‌های لاغر و قنديل‌بسته‌ی درخت‌ها هيچ پرنده‌ای نبود که آواز بخونه، حتی سرمای زمستون روی آدم‌ها هم اثر گذاشته بود، انگار صورتِ تمام اهالیِ روستا يخْ زده بود و سردی‌ِ نگاهشون به قدری آزار دهنده بود که هيچ‌کدومشون توی چشمای همديگه نگاه نمی‌کردن و بی‌تفاوت از کنار همديگه می‌گذشتن.
خيلی از روستايي‌ها به اين زمستون‌ِ هميشگی‌‌ عادت کرده بودن و آرزو می‌کردن که زمستون هيچ‌وقت سر نياد و اوضاع تغيير نکنه، آخه عقيده داشتن همينی که هست خوبه و معلوم نيست اگه اين زمستون بره چه فصلی می‌خواد جايگزينش بشه و آيا اصلا اون فصلِ جديد به مذاقِ اونا خوش ميومد يا نه. بعضی‌هاي ديگه هم بودن که براشون فرقی نداشت زمستون بِره يا نه، اونا هميشه سرشون تو لاکِ خودشون بود و فقط به منافع‌شون فکر می‌کردن. اما بعضی‌ها هم بودن که از اين سرمای هميشگی خسته شده بودن و دلشون می‌خواست درخت‌ها دوباره جوونه بزنن و سبز بشن، آرزو داشتن عطرِ گل‌ها باز هم توی کوچه پس‌کوچه‌های روستا بپيچه و صدای رودخونه دوباره گوش‌شون رو قلقلک بده، آخه سالها بود که صدای پای آب توی روستا شنيده نمی‌شد و همه‌جا فقط يخ بود و يخ.
خيلی از پيرمردها و پيرزن‌های روستا مجبور بودن تک و تنها توی خونه‌هاشون بشينن، چون سرمای هوا مفاصلِ اونا رو از کار انداخته بود و توان حرکت نداشتن، بچه‌های کوچکتر هم اونقدر برف و يخ ديده بودن که سفيدی‌ِ برف چشم‌هاشون رو کم‌سو کرده بود. بعضی از جوون‌ترهای دِه از بزرگترها خواستن که برن سراغ جادوگر و باهاش حرف بزنن و ببينن که چرا اين همه سال روستا رو طلسم کرده و اصلا حرفِ حسابش چيه؟ اما بزرگترا راضی نمی‌شدن و به اونها هم توصيه می‌کردن سرشون به کار خودشون باشه و دنبال شَر نگردن.
سالهای سال به همين منوال گذشت. جادوگر که ديگه دل و دماغ جادو جمبل نداشت، يه روز بار و بنديلش رو جمع کرد، تمامِ جادوها و طلسم‌هاش رو باطل کرد و رفت به يه جای دور. هيچ‌کسی نفهميد چرا جادوگر رفت. بعد از رفتنِ جادوگر زمستون هم از روستا رفت. درخت‌ها شکوفه دادن، گل‌ها سر از خاک بيرون آوردن و عطرشون همه‌جا رو پُر کرد. رودخونه دوباره جريان يافت و صدای پای آب همه‌جا پيچيد. روی شاخه‌ی درخت‌ها پر شد از پرنده‌های آوازخون و جايي نبود که چهچهه‌ی بلبلان و قناری‌ها به گوش نرسه.
روستا دوباره زنده شده بود اما اثری از خوشحالی رو لب‌های مردمش ديده نمی‌شد. انگار اونا بدجوری با زمستون خو گرفته بودن و از رفتنش غصه‌دار شده بودن. وقتی جادوگر رفت و زمستون رو با خودش برد انگار اهالی روستا يه چيزی رو گم کرده بودن، اصلا دلشون نمی‌خواست کُرسی‌ها رو جمع کنن. سالهای سال بود که با زمستون زندگی کرده بودن، زمستون جزئی از وجودشون شده بود. اون جوون‌ترهايي هم که می‌خواستن برن سراغ جادوگر حالا ديگه پير شده بودن و دل و دماغ‌ِ هيچی رو نداشتن. زمستون از روستا رفته بود اما زمستونی که توی قلب و روح‌ِ اهالی رخنه کرده بود انگار قصدِ رفتن نداشت و همونجا جا خشک کرده بود. حالا سالهاست که از اين جريان می‌گذره اما کسی نمی‌دونه آخر و عاقبت روستای ما چی شد و بالاخره قصه‌ی اهالی‌اش به کجا رسيد؟ اما همه‌مون اين رو می‌دونيم که بالاخره يه روزی زمستون مي‌ره اما مهم اينه که قلب و روح‌مون اسيرِ يه زمستون‌ِ هميشگی نشه!

دايره...

2012-01-21T00:35:00.001+03:30

هی می‌آيم و می‌نشينم و زُل می‌زنم به مانيتور، نگاهی به سياهه‌ی بلند بالای فيلترشکن‌هايم می‌اندازم، شبيهِ جوانکِ گردو فروش‌ ِ تازه‌کاری که نمی‌داند کداميک از گردوهايش پوک است و کدامش مغزدار يکی يکی امتحان‌شان می‌کنم। فيلترشکن‌ها شباهتِ زيادی به دستگاه‌‌ِ عابر بانک دارند، تا زمانی که ارتباط‌شان با مرکز برقرار نشده دلم هزار راه می‌رود। سرانجام يکی‌شان اميدوارم می‌کند। نمی‌دانم چند بار فال‌ِ ورق بازی می‌کنم تا صفحه‌‌ای (مثلا صفحه‌ی فیسبوک) بالا بيايد، بعد نگاهی به نوشته‌های دوستانم می‌اندازم। خبری نيست جز همان توهين‌ها و فحش‌ها و جملاتِ مغرورانه... بعد احساس ِ خفگی می‌کنم، دلم برای چيزی که نمی‌دانم چيست تنگ می‌شود। سرم داغ می‌شود। شبيهِ جن‌زده‌ها فيلترشکن را می‌بندم و دوباره می‌روم بالای سر‌ ِ کتاب‌ِ نيمه‌کاره‌ام... کمی می‌نشينم و می‌نویسم. يکهو کسی دلم را چنگ می‌زند॥ باز می‌آيم و می‌نشينم و زُل می‌زنم به مانيتور، نگاهی به سياهه‌ی بلند بالای فيلترشکن‌هايم می‌اندازم و شبيهِ جوانکِ گردوفروش‌ ِ تازه‌کاری که نمی‌داند.......

سلام

2012-01-16T15:17:00.002+03:30

کلی حرف توی دلم دارم،
اما تنها به يک واژه اکتفا می‌کنم:
سلام!

انکار خود!

2011-09-01T00:45:00.001+04:30

رســد آدمــی بـه جـایــی
که کنـد به خـود نگاهـی
و در آن نـگـاهِ غـمـبـار
نــبــیــنــد او، خــدایــی

گریه...

2011-08-24T03:22:00.000+04:30

غُـددِ اشکی ِ چـشـمـانـم

انـگـار

پـشـتِ‌شان بـه اقـيـانـوس گـرم است!

ایکاش‌ها...

2011-08-22T01:24:00.000+04:30

ایـــکـاش

همـان آدمـهـایـی کـه

نـوشتـه‌هایـم را می‌دزدنـد

و حـرفهـایـم رابه نـام خـودشـان می‌زننـد،

گـوشـه‌ای از دردهـایـم را هـم بـدزدنـد

و بـه نـام خـودشـان بـزننـد!

بدبختی‌های مردانه...

2011-08-20T18:32:00.001+04:30

عـلـی‌جان!

خـانـه‌ام چــاه ندارد؛

دلـتنگی‌هايـم را

زيـر دوش حمّــام می‌بَـرم،

بُـغـضـم را

ميـان شُـرشُـر آبِ داغ می‌تـرکـانـم،

تا همـه فـکـر کننـد

قرمـزیِ چشمـانـم

از دم کـردنِ حمّـام است!

لا اکراهَ...

2011-08-15T19:38:00.000+04:30

و خداونـد فـرمـود:
«در ديـن هیــچ اجبـاری نيـست»
و سپـس اضـافـه کـرد:
«حالا تـوجـه شما را به جـهـنـم جلـب می‌کنـم!»

هو اللهُ احد...

2011-08-07T23:25:00.000+04:30

نـه کافـرم و نه مُشـرک
خـوب می‌دانـم که
خــدا تـنـهـاست،
وَحـدَهُ لاشریـکَ لَـه است،
امـا قبـول کن که
بـدجـوری «چـنـد شـخـصـیـتـی»‌ست!

چِندش‌نامه!

2011-07-24T01:08:00.001+04:30

لـبــهـای پــروتـِـزی‌ات
طـعــم لـاسـتـیــک مـی‌دهـد؛
تيـوبـلِـس!

نامه‌ی یک گربه‌ی ولگردِ ایرانی به مسوولین

2011-07-11T22:45:00.000+04:30

با عرض درود خدمت مسئولين محترم مملکتی، شهرداری و ساير مسئولان
اينجانب يک گربه‌ی ولگردِ ايرانی هستم که اگر اجازه دهيد نامم محفوظ بماند. مدتها بود که به سبب اجرای طرح هدف‌بندی يارانه‌ها بنده و ساير گربه‌های بی‌حيای اين مرز پر گوهر دستمان به هيچ گوشت و پسمانده‌ی به درد بخوری نمی‌رسيد. بارها با ديگر گربه‌ها جلسه گذاشتيم و پيرامون اين معضل شور و مشورت نموديم و در آخر به اين نتيجه رسيديم که يا آدمها ديگر وسعشان نمی‌رسد تا گوشت و مرغ بخرند و يا اگر می‌رسد پس حتما تمام استخوان‌ها و آت و آشغال‌های باقی‌مانده را هم خودشان می‌خورند و ديگر چيزی برای دور ريختن نمی‌ماند.
الغرض بنده قصد ندارم که واردِ سياست‌های کلانِ دولتِ محترم بشوم و در حدی نيستم که بخواهم اقداماتِ جنابشان را مورد نقد و بررسی قرار دهم. اين نامه صرفا در جهت تشکر و قدردانی از شما دلسوزان نوشته شده که برخی از اقداماتتان باعث شده که ما گربه جماعت پس از مدتها دلی از عزا دربياوريم. قضيه از اين قرار است که شبی از شب‌های گرم و دل‌انگيز تابستان اين جانب به همراهِ تنی چند از رفقای پشمالوی خودم در حال زباله‌گردی بوديم که به جسدِ يک نوزادِ يک روزه برخورديم. از شواهد و قرائن چنين پيدا بود که نوزادِ مذکور دقايقی پس از بُرون‌رفت از شرايطِ رَحِمی توسط پدر و يا مادر هميشه در صحنه‌اش در سطل مکانيزه‌ی زباله رها شده. اينجانب در جايگاهی نيستم که بخواهم رفتار شما آدمها را آناليز کنم اما بسی متعجب شدم وقتی شنيدم که دولت محترم برای هر نوزادی که متولد می‌شود مبلغی گزاف را به خانواده‌اش وام می‌دهد و اينجا اين سوال برای من مطرح شد که چرا پدر و مادر آن نوزاد بجای اينکه اول وام را بگيرند و بعد نوزادشان را دور بياندازند بی‌خيال مال دنيا شده‌اند و نوزادشان را داغ و تازه دور انداخته‌اند. به هر حال ما از مسئولين محترم سپاسگزاريم که توجه‌شان را به مسائلی مانند مدل مو و مانتوی جوانان معطوف کرده و کاری به زير پوستِ شهر ندارند.
لازم به ذکر است که بنده طی مکاتباتی که با گربه‌های برخی از بلادِ اين سرزمين بی‌کران داشته‌ام متوجه شدم که در برخی از شهرها تجاوزاتی صورت گرفته که با شنيدن اين خبر مسرت‌بخش تمام گربه‌ها از هم‌اکنون در آماده‌باش کامل بسر می‌برند تا طی شش يا هفت‌ماه آتی از ثمره‌ی اين تجاوزات بهره‌مند شوند و نتايجش را در سطل زباله جستجو کنند. ما هم از مسئولين خواهشمنديم که خودشان را به کوچه‌ی علی‌چپ زده و اجازه ندهند که چنين اقداماتی رسانه‌ای شود و پاک‌سازی نتيجه‌ی چنين اقداماتی را به پنجول ما بسپارند.
از آنجايي که طعم گوشتِ نوزادِ مذکور بسيار به دهن ما مزه کرده از مسئولين خواهشمنديم که مبلغ وام زايمان را کمی بالا ببرند تا آدمها با شور و شوق بيشتری بچه پس بياندازند و پس از دريافت وام کودک دلبندشان را دور بياندازند، و نيز تقاضامنديم که هرچه سريعتر بهای بنزين را تک‌نرخی نموده و روندِ واريز رايانه‌ها را زودتر متوقف کنند تا مردم مطمئن شوند که زير بار خرج نوزادشان می‌زايند و بهتر است تا از شرش خلاص شوند. همچنين از طرف ما از مسئولين دلسوز صدا و سيما تشکر کنيد که مشغول جا انداختن فرهنگِ تعددِ زوجين هستند و همين نکته می‌تواند آينده‌ای پر از آشغال را برای ما رقم بزند. از شهروندان عزيز نيز تمنا داريم که نوزادهای دور انداختنی‌شان را راس ساعت دوازده شب در کيسه‌های مخصوص زباله (لطفا سرش را گره نزنيد!) جلوی درب قرار داده و روی کيسه قيد کنند که زباله‌ی مذکور جزو زباله‌های تر است و نه خشک!
در آخر از زحماتِ بی‌شائبه‌ی شما سپاسگزاريم و ذکر اين نکته را خالی از لطف نمی‌دانم که عرض کنم اگر ما گربه‌ها از گرسنگی در حال مرگ باشيم باز گوشتِ يک گربه‌ی ديگر را نمی‌خوريم اما شما آدمها... بگذريم... زياده عرضی نيست.
در ضمن به همراه اين نامه يک تار موی گنديده‌‌ام را پيوست می‌کنم تا به عنوان هديه آن را در موزه بگذاريد.
با تشکر، از طرف يگ گربه‌ی ولگردِ ايرانی (نام محفوظ)!

مغز من!

2011-07-08T15:40:00.001+04:30

مغز من می‌خارد
و ميان تلی از خاطره‌ها
ياد آغوش تو را می‌کاود.
×
مغز من يادش نيست
که تو را سوزانده.
×
مغز من می‌خارد
وز همين خارش‌ها
زخم برداشته است.
×
مغز من خيس شده از يادت
و ترشح دارد.
×
دور مغز خيسم
پوشکی می‌پيچم
تا نريزد بيرون
خاطرات و کلمات.
×
خطی قرمز روی پوشک افتاد
مغز من پوشکِ نو می‌خواهد!
×
مغز من می‌خارد
چونکه پوشک شده است!

دل ِ من

2011-07-04T00:09:00.001+04:30

دل ِ من دريا بود

گاه آرام و گهی طوفانی

موج می‌زد هر دم

کوسه‌ای داشت دلم

رام و آرام

تا که يک روز

تو بر ساحل ِ دل گام زدی

با بيکينی ِ سرخ!

حتی ماتيکِ لبت قرمز بود

و پريدی در آب

کوسه‌ام عاشق ِ ماتيکت شد

فکر می‌کرد خون است

پس تو را پاره نمود!

عاشق خونت شد

و از آن روز به بعد

دل ِ دریايی ِ من خونين است

و دگر نيست در آن معشوقی

و همه می‌دانند

دل ِ من کوسه‌ای عاشق دارد!

لطفا به ما تجاوز کنيد!

2011-06-19T18:38:00.001+04:30

يادمان داده‌اند که می‌شود خيلی چيزها را ديد و گذشت. اينجا که زندگی می‌کنی بايد همينگونه باشی؛ يا نبايد ببينی و يا اگر ديدی بايد چشمت را ببندی و بگذری. ما عادت کرده‌ايم که همه چيز را به اعضای فرودستِ بدنمان حواله دهيم، عادت کرده‌ايم به گفتن جمله‌ی «به من چه؟»، انگار اينجا هيچ چيزی به ما مربوط نمی‌شود. اينجا به سراغ هرکسی که می‌روی و خبری تلخ را به او می‌دهی فقط يک جمله می‌شنوی: «به تُخـ....». می‌گويی فلان روزنامه توقيف شد، می‌گويد: «به تُخـ....؟». می‌گويي نيمی بيشتر از مردم اين مملکت زير خط فقر زندگی می‌کنند، می‌گويد: «به من چه؟». می‌گويي روزی يک نفر به دليل اينکه اسيد روی صورتش پاشيده‌ می‌شود راهی بيمارستان می‌گردد، می‌گويد: «به تخـ....؟». می‌گويي فلانی چند روز است که اعتصاب غذا کرده، می‌‌گويد: «به تخـ....؟». بی‌تعارف، همگی ما جزو همين افرادی هستيم که ايدئولوژی‌شان روی بيضه‌هايشان تعريف می‌شود و روشنفکرانه‌ترين عقايدمان هم در همان جمله ای که ملکه‌ی ذهنمان شده خلاصه می‌شود: «به تُخـ.....».
اما هر چقدر هم که سيب‌زمينی باشی باز يک جاهايي دلت آشوب می‌شود، باز يک جاهايي آنقدر خشمگين می‌شوی که می‌خواهی در خيابان راه بروی و تُف کنی به صورت هرکسی که می‌بينی. اگر قبل از اينکه اين وبلاگ فيلتر شود مطلبی راجع به «تجـ..اوز جنـ..سی» می‌نوشتم قطعا به سرعت فيلتر می‌شد، انگار اينجا «کلمات» شنيع‌تر از «اعمال» هستند. حوادثی که طی اين چند روزه در برخی از شهرها و استان‌های «شهيدپرورمان» رخ داده به قدری آزار دهنده است که اگر فرياد نکشی و به زمين و زمان فحش ندهی بايد فاتحه‌ی خودت را بخوانی!
ما در مملکتی زندگی می‌کنيم که وقتی چنين جناياتی رخ می‌دهد «مُقصر» همان شخصی‌ست که مورد تجاوز قرار گرفته و جای تعجب ندارد اگر مامور قانون پشت تريبون برود و بگويد: «چشمشان کور، دندشان نرم، تقصير خودشان است که حجاب‌شان را رعايت نکرده‌ بودند!»
می‌دانيد!، تقصير ما نيست! اصلا تقصير هيچکس نيست، بلکه مقصر اصلی نقشه‌ی کشورمان است که به «گربـه» می‌ماند، گربه‌ای «کُل» که همگی ما را تبديل به گربه‌هايي «جُزء» کرده است. همگی گربه‌صفت شده‌ايم، تنها دغدغه‌هايمان خوردن و خوابيدن و انجام اعمال جنـ..سی‌ست. در تمام کوچه‌پس‌کوچه‌های اين ديار شبی نيست که ناله‌ی گربه‌ای ماده شنيده نشود. ماده گربه‌ای که هر شب چندين گربه‌ی نر برای ارضاي خودشان صف کشيده‌اند و ماده گربه چاره‌ای جز تمکين ندارد. در جامعه‌ای زندگی می‌کنيم که تنها دغدغه‌ی مامورين پليسش يا به مانتوی دختران ختم می‌شود و يا به نگهداری سگ. شايد همه‌ی ما تبديل به گربه شده‌ايم و برای همين از سگ می‌ترسيم. شايد برای همين است که هرچقدر خدا را صدا می‌زنيم جوابی نمی‌دهد، زيرا از قديم گفته‌اند: « با دعای گربه کوره بارون نمی‌گيره!».
نمی‌خواهم تمام تقصيرها را به گردن سياسيون و يا مامورين انتظامی بياندازم. تقصير خودمان است. وقتی يک بلوتوث دختر عريـ..ان توسط نامزد و يا دوست‌پسرش دست به دست می‌شود و همه با حرص و ولع آن را به تماشا می‌نشينند نبايد از کسی توقعی داشت. وقتی در گوگل کلمه‌ای را به فارسی تايپ می‌کنی و موتور جستجوگر باعثِ شرمندگی تو و زبان پارسی‌ات می‌شود، وقتی سايت‌هايي که عکس‌های دزديده شده از دختران را در معرض ديدِ همگان قرار می‌دهند جزو پربازديدترين سايت‌ها قرار می‌گيرند، وقتی اوقات فراغت جوانان سرزمين‌ات با دور دور در خيابان‌ها پُر می‌شود با اين اميد که به قول خودشان «اُتو» بزنند، پس ديگر تجاوز فلان گروه به زنان شوهردار آن هم مقابل چشمان همسرانشان، ککِ کسی را نمی‌گزد. وقتی می‌شنوی آنهايي که سن و سالی از ايشان گذشته با شنيدن اين خبر شانه بالا می‌دهند و می‌گويند: «حتما کِرم از خودشون بوده»، پس نبايد از کسی توقع داشته باشی. شايد بهتر است خودمان را بزنيم به کوچه‌ی علی‌چپ و بگوييم که از اين دسته اتفاقات در همه‌جای دنيا می‌افتد و مملکتِ «اسلامی» ما هم از اين قاعده مستثنی نيست! شايد بهتر باشد باز همان جمله‌ی معروفمان را بگوييم و همه چيز را دايورت کنيم روی غدد جنسی‌مان و برويم يک گوشه بنشينيم تا کسی از در وارد شود و به خودمان و ناموسمان تجاوز کند، که اگر چنين شود باز «مُقصر» خودمان هستيم که در خانه‌ی‌مان شلوارک می‌پوشيم و رکابی به تن می‌کنيم. می‌ترسم از روزی که کشورم تبديل به يک «گروپ سـ×کـ×سـ» ِ کلان شود!... شايد هم حق با شماست!، اصلا به ما چه؟ به من چه؟... من می‌خواهم زندگی کنم، پس لطفا به من تجاوز کنيد!

آف!

2011-06-17T16:42:00.001+04:30

نـام مـحـصـول: «ایــران»

سـطـح مـصـرف انـرژی: « B »

تـوضیـحـات: اکـثـریـتِ جـامـعـه، خـامـوشـنـد!

دستم نگیر!

2011-06-14T17:30:00.001+04:30

دسـتِ مـرا گـرفـتـه‌ای، بـا زور می‌بـری بــهــشــت؟
بـخـشیـده‌ام بـهـشـت بـه تـو، با آن حوریـانِ زشـت
مــن آتـــشـــم، خـــانـــه‌ی مــن چـــاهِ دوزخ اســـت
جایی کنار ِ«نیـچه» و «صادق هدایت» و «بـرشت»!

باباقوری!

2011-05-31T20:31:00.001+04:30

خـود را بــه رهــت هـلـاک دیــدم
کــفـش مـلـی‌ات را نـایـک دیــدم
از عشق تـو ساده و پـخـمه شـدم
بــیـلـاخ دادی آن را لـایـک دیــدم

جغرافیای غیر انسانی!

2011-05-15T18:22:00.001+04:30

بعضی‌ها مغزشان «پاکستان» است،
کلا نمی‌فهمند!
و حنجره ما از دست ایشان «افغانستان» است؛
و برای همین است که «پاکستان» و «افغانستان» همیشه با هم سر جنگ دارند!

عبوری..!

2011-05-12T17:39:00.000+04:30

خـاطـره‌ات،
پــيــــاز
دارد...!

شاید خداحافظی...

2011-03-19T18:23:00.003+03:30

چهار سال می‌شود که این وبلاگ را راه انداخته‌ام، در مدت سه سال اولش تمام سعی‌ام این بود که طنز بنویسم تا شاید بتوانم کمی اطرافیانم را شاد کنم.اما مدتی بود که به سبب مشغله زیاد رو به مینیمال‌نویسی آوردم و دیگر خبری از طنزهای چند صد کلمه‌ای نشد।در این مدت بارها تصمیم گرفتم که کلا بیخیال وبلاگ‌نویسی بشوم و دنیای مجازی را برای اهلش بگذارم و بروم اما هر بار نتوانستم دل بکنم..

گذشت و گذشت تا اینکه این وبلاگ و تمام وبلاگ‌های تحت پوشش بلاگ‌اسپات فیل‌شان تر شد اما باز هم وبلاگ‌نویسی را کنار نگذاشتم، تا اینکه امروز چندتا وبلاگ دیدم که بدجوری اعصابم را بهم ریخته‌اند، یکی‌شان اسم وبلاگش را گذاشته «توهمات یک آمیب بدون کروموزوم» و برخی از قسمت‌های وبلاگش را از وبلاگ من کش رفته। یکی دیگر هم وبلاگی راه انداخته به نام «توهمات یک آمیب چهل وشش کروموزومی» که انگار خودش را کشته و خلاقیت به خرج داده و یک کروموزوم به نامش اضافه کرده।خلاصه که دیگر انگیزه‌ای برای نوشتن وبلاگ ندارم।حوصله دعوا راه انداختن و آجان‌کشی هم ندارم، پس به همین دلیل دنیای مجازی را می‌گذارم برای همين انسانهای فرهنگی‌نما و دزد مسلک...

شاید گاهاگداری بیایم و در اینجا چیزی بنویسم اما راستش را بخواهید خودم هم دقیق نمی‌دانم چه مرگم است।حتی این پست را هم بدون اینکه بهش فکر کنم و با کلمات زیبا و زبانی تاثیر گذار آراسته‌اش کنم نوشته‌ام।پس زشتی و زمختی کلماتش را به بزرگی خودتان ببخشید....... خلاصه که اگر یک آمیب چهل و پنج کروموزومی از این دنیای مجازی کم شود هیچ اتفاقی نمی‌افتد، پس نه آمیبی آمده و نه آمیبی رفته!... من هم سعی می‌کنم پس از چهار سال از این وبلاگ پیزوری دل بکنم و خودم را با دو سه تا آرام‌بخش به خواب بزنم!

ويارک!

2011-03-09T19:12:00.000+03:30

مدتی‌ست که «کـودکِ درونم» مدام ويـار می‌کند؛ يکروز نوشابه، یک روز پاستیل و روزی دگر پفک و اسمارتیز... نمی‌دانم کِی قرار است بـزرگ شوم. شايد بايد برای بـزرگ شدن چيـزهای ديگری بخورم مثلا چيـزهایی که آدم بـزرگ‌ها می‌خورند؛ مثل خُـرمـا و حـلـوا...!

فيل‌های تر، فيس‌های خيس!

2011-03-04T16:14:00.004+03:30

فیلت که تر می‌شود نمی‌تواند مدام ياد هندوستان کند، آنوقت نمی‌توانی جواب محبت رفقايت را بدهی و شرمنده‌شان می‌شوی، برای همين پيشنهاد می‌کنم برای ارتباط بهتر به صفحه "توهمات يک آميب 45کروموزومی" در فيسبوک بپيونديد!

ماوراء!

2011-03-01T19:23:00.000+03:30

دستِ خودم نیست... مدتی‌ست که سراغ هر دوستِ تازه از بند رهيده‌ای که می‌روم ابتدا به راه رفتنش خیره می‌شوم!!

کجایی...؟

2011-02-25T00:11:00.001+03:30

گریان به سمتم آمد و پرسید: «خانه‌ی دوست کجاست؟»
سر به زیر افکدنم و گفتم: «انتهای راهرو، سمت چپ، پخچالِ آخر....!»

دلتنگِ کمی خنده..

2011-02-22T00:52:00.001+03:30

کاش جنبشی پديد می‌آمد که در آنْ همه دور هم می‌نشستيم و می‌خنديديم و تلفاتِ جانی‌اش هم فقط به سببِ روده‌بُر شدنِ جنبش‌گران بود.. آخ که چه جنبشی می‌شد، اين جنبش خنده..

دلتنگِ کمی خنده..

2011-02-22T00:52:00.000+03:30

در سر بوی کوی تو!

2011-01-27T16:24:00.002+03:30

بوی پياز می‌دهد طره‌ی مُشک‌سای تو!

برقِ سه‌فاز می‌پرد از بوی گندِ پای تو!

پیچش ِ مو!

2011-01-08T19:56:00.000+03:30

باز هم آنقدر «قلم» را در مُشتم فشردم که بیچاره کمرش «مو» برداشت،
بیچاره «قلمو»ی کمر شکسته‌ی من!

بیچاره «قلم»‌هایی که «قلمو» می‌شوند، بو«قلمو»ن می‌شوند!!!

ول کن مارو

2011-01-03T20:35:00.000+03:30

دلم می‌خواد وقتی دارم تو خیابون راه می‌رم، وقتی یکی زل می‌زنه تو چشمام، یا وقتی که بعضی از آدما صاف میان تو سینه‌ام و به سر و وضع یا هر چیز دیگه‌ام که گیر می‌دن، دقیقا دلم می‌خواد همون لحظه یخه‌شونو چنگ بزنم و تو صورتشون داد بزنم طوری که آب دهنم پرت بشه تو دک و دهنشونو و در حالی که حنجره‌ام از شدت فریاد می‌خواد جر بوخوره بگم: «آخه به تو چه [...]!؟ هان؟ به تو چه!!؟»

بی عنوان

2011-01-02T21:41:00.000+03:30

هنگام تولد شانزده سالگی‌ام پــــدرم هدیه‌ای عجیب به من داد:
"زخـــــم معده"!....
نـــه!، اشتباه نکنيد!، ارثی نبود!!

دِ ببار لامذهب!

2010-12-31T02:26:00.001+03:30

در دیــار ما، حتی ابــرها هم بغض‌شان را فرو می‌خورند...

نیاز

2010-12-29T00:00:00.001+03:30

وَه که چقدر آسمان آبی‌ست...
بَـهْ که چقدر هوا تمیز است...
چَـهْ که چقدر انسانها با هم مهربانند...
آه که چقدر این شپش‌هایی که تَهِ جیب‌هایم آفتاب‌بالانس می‌زنند گوگولی‌اند...
اوف که چه چهره‌ی فتوژنیکی دارد این عزراییل!...
وَهْ و بَـهْ و چَـهْ و آه و اوف که چقدر دلم می‌خواهد کمی، فقط کمی، برای خودم بمیــرم!!

اسکروچ

2010-12-26T23:25:00.000+03:30

نوستالژیِ «اسکــــرووووووچ»!... و خاطره‌ی چیدنِ سکه‌های دو تومنی و پنج تومنی روی هم شبیهِ «اسکـــروووووچ»!... و الباقی‌اش هم؛ «حسرت»...!

تلخم...

2010-12-19T21:37:00.001+03:30

ما دِلِ‌مان کربلاست...
سینه‌‌ی‌مان را که بشکافی
قلبمان را بر سرنیزه خواهی دید؛
پس بــِبُـــر ای شِمر!.. ببُر!
شاید اگر گلویم دریده شود،
این بغض لعنتی هم از زخم بیرون تراوَد...

تعارف نکن!

2010-12-14T18:17:00.000+03:30

ـ«هوا» را که از ما گرفته‌ای، «خنده‌ات» را هم که گرفته‌ای، «حال»مان را هم که گرفته‌ای، یکباره بیا «جان»مان را هم بگیر و خلاص! هرکسی هم که پرسید جریان چه بود در جوابش بگو: «هیچ! نه خانی آمده بود، نه خانی رفته بود!»ـ

مغز شیمیایی!

2010-12-13T18:10:00.001+03:30

باران که نمی‌بارد،
وقتی هم که می‌بارد،
آنقدر «اسیدی»‌ست
که تمام خاصیت‌های «بازی»ام را می‌شورد و
خنثی می‌شوم!
برای همین است که مدتهاست «بازی» نیستم!
دیگر نیمه‌ی قلیایی‌ام قلیان نمی‌کند!

ما هم که کلا پفک!

2010-12-12T17:52:00.000+03:30

از هر ده نفر ایرانی، نُه نفرشان احساس خوشبختی می‌کنند و آن یک نفر باقی‌مانده هم به سببِ بیشتر بودن شدتِ احساس خوشبختی‌اش می‌شود رییس آن نُه نفر قبلی!

«آ» رفت...!

2010-12-11T17:52:00.000+03:30

ای قوم ِ آ«ریـــا»!
«ریـــا» نزدِ ایرانیـــان است و بس!

باش!

2010-12-08T01:12:00.001+03:30

مـا بـیــ شُـمـا[میـمیـ]ریـم!

منتر می‌شویم!

2010-11-30T23:26:00.001+03:30

یکی از تفریحاتِ تقریبا سالمِ من و رفقام اینه که شبِ تعطیلات (سه‌شنبه‌ها!) هی جلسه و نشست می‌ذاریم تا پیرامون گذارندنِ وقت در روزهای تعطیل تصمیم‌گیری کنیم و یه حرکتی بزنیم. و البته این جلسات تا چند ساعت پس از اتمام تعطیلات هم ادامه و دارد و سر آخر هم هیچی به هیچی و کلا دست از پا درازتر به استقبال تعطیلاتِ بعدی می رویم و دوباره از هم می‌پرسیم: «خوب حالا تعطیلات رو چیکار کنیم!؟»

کج و راست

2010-11-28T15:55:00.000+03:30

از راستای نگاهِ تو چپ کردم

حرف‌های زیادی

2010-11-27T19:06:00.000+03:30

زمانی بود که این سامان سرزمین «قِصَص» و «حِکَم» بود لیک دیر زمانی است که «حِکَم»‌ها حُکم گرفته‌اند به خاموشی، و «قصص»ها به «الفِ» بعد از «صادِ» اول مبتلا گشته‌اند... و این است روزگار ما در این سامان ِ بی سامان.

ابتلا به تپش قلب

2010-11-25T23:16:00.001+03:30

آنقدر قلبم تند تند می‌تپد که گمان می‌کنم کسی دکمه‌ی «فست فوروارد» زندگی‌ام را فشار داده است... بوی حلوا می‌پیچد توی دماغم!

کودکانه‌های تلخ ِ من!

2010-11-21T01:27:00.000+03:30

اولین نشانه‌های پیری در دوران کودکی‌ام پیدا شدند...!

تجمیع!

2010-11-16T21:59:00.001+03:30

هااااای عیسی!
صلیب‌َت را به من بده!
دکمه‌ی بعلاوه‌ی ماشین‌حسابم خراب شده!

عشق ِ شور

2010-11-14T00:22:00.001+03:30

عشق‌ها هرگز نمی‌میرند،
فقط مثل نمک از زخمی به زخمی دیگر شُرّه می‌کنند...
و چقدر هم خاطره‌اش درد دارد...

دستمال کاغذی یک شوخی بزرگ است!

2010-11-09T23:32:00.001+03:30

در خیابان که راه می‌روم، سر به زیر می افکنم و قدم‌هایم را مراقبت می‌کنم تا کفشم سوراخ نشود.
نه از ترس میخ...
دلم نمی‌خواهد تُف‌های هموطنانم را لگد کنم.
آنقدر تف می‌اندازند در خیابان‌ که مجبوری مایو بپوشی!
لامصب‌ها تُف‌هایشان هم بدجوری اسیدی‌ست و کفش را می‌سولاخد...!

خون دلانیم از خون ِ دگر

2010-11-08T23:28:00.000+03:30

و ما هر روزه هزاران نفر را در قلبمان می‌کشیم...
و ما هر روزه در قلبِ هزاران نفر کشته می‌شویم...
ای‌کاش می‌شد قلب‌م را دِکُلُره کنم... بی‌رنگ شود...

طنز میدانی!

2010-11-08T00:29:00.000+03:30

من که نمی‌توانم با نوشته‌هایم شما را بخندانم. پس به میدان کاج یا هر میدان خاج‌گون‌ ِ دیگر در این شهر می‌روم و رگم را می‌زنم! شما هم با دیدن خونم صفا می‌کنید و فیلم می‌گیرید و جُک می‌گویید. من هم از دیدن خنده‌های شما شاد می‌شوم و می‌فهمم که چه استادانه دایورت می‌کنید...

هم اشک

2010-11-05T14:59:00.000+03:30

نه همدرد می‌خواهم، نه همراه، نه هم صحبت و نه هم آغو...
فقط هم گریه می‌خواهم، می‌خواهم به گفتگوی اشک‌ها بنشینم...ـ

سبقتِ فصلی

2010-11-03T23:35:00.000+03:30

و گویی پُل می‌زنند فصل‌ها از روی یکديگر...

بهار، یک ماه.

تابستان، پنج ماه و نیم.

پاییز، نیم‌ماه و زمستان هم پنج‌ماه.

خلاصه که نه بهارمان بهار است و نه پاییزمان پاییز.

با همه‌ی این حرفها عاشق این زمستان کوفتی هستم.ـ

خسته‌ام از دلهره‌های بی‌وقفه

2010-11-03T00:01:00.000+03:30

اينروزها دلهره تنهايم نمی‌گذارد. گاه دليل دارد و گاه نه. اما مدام هست و ول هم نمی‌کند. قلبم سيم‌هايش يکسره شده و ممتد می‌تپد. کله‌ام می‌سوزد ولی دستانم سرد است. چشمانم سياهی می‌رود و انگشتانم هر کدام به سمتی می‌لرزد. مغزم هم لگد می‌کوبد به جمجه‌ام. معده‌ام ويار ِ شوری می‌زند. خلاصه که پاک ناهمگون شده‌ام. قابله بر بالينم بياوريد!!ـ

اصلاح کن الگوی مصرفِ مرا...!

2010-11-01T20:06:00.000+03:30

قبل از مصرف تکانم بده، تا بیدار شوم، تا بی‌تاب شوم.ـ
هنگام مصرف تکان تکانم بده، تا پیوسته لمست کنم، تا سیراب شوم.ـ
پس از مصرف تکانم بده اما آرام، بگذار با رویایت در خواب شوم.ـ

سرخ و سفيد و خط‌خطی...(خواهش می‌کنم از سرطانی‌ها حمايت کنيد!)

2010-10-31T00:17:00.003+03:30

سرطان داشت. آنقدر شيمی‌درمانی کرده بود که تمام موهای بدنش ريخته بود. خودش می‌گفت ديگر لازم نيست بابتِ اپيسون (اپيلاسيون) پولی خرج کند. وقتی ديدمش روی سرش فقط يک تار موی سپيد باقی مانده بود. خودش می‌گفت در عجب است که چرا اين يک تار مو از سرش نمی‌ريزد. می‌خنديد و می‌گفت شايد همين يک تار مو سندی باشد از گذشته‌اش، از قديم، سندی از زمانی که موهايش خرمن بود و هرگاه شانه‌ی‌شان می‌زد، می‌شکست شانه از آن همه زلفِ گره خورده. نخ قرمزی به همان يک تار مويش گره زده بود. خودش می‌گفت اين نخ قرمز او را به ياد روبان موهايش می‌اندازد. با همان يک تار مو از تمام آسايشگاه دلبری می‌کرد. دکترش می‌گفت: «اگر يک روز اين بيمار را نبينم انگار چيزی گم کرده‌ام.»

خودش می‌گفت همين چند روز پيش بود که دوستش، بيمار تخت بغلی‌اش، مُرده بود. می‌گفت «با هم شعر می‌خوانديم، با هم بازی می‌کرديم، وقتی داشت می‌مُرد دستش را گرفته بودم.» خودش می‌گفت: «عروسکش را سپرد به من و گفت از مريم نگهداری کن» آخر اسم عروسکش را گذاشته بود «مريم». کمی روی تخت جابجا شد، داشت شعر می‌خواند. رفتم کنار پنجره ايستادم و زُل زدم به ماشين‌هايي که درون خيابان با بی‌پروايی بوق می‌زدند، آنهم جلوی تابلوی بوق زدن ممنوع! انگار اين جماعت با بوق زنده‌اند! شنيدم که داشت شعر می‌خواند، «عروسک من چشماتو وا کن...»، انعکاس تصويرش را روی شيشه‌ی پنجره ديدم، داشت عروسکی را که از دوستش به ارث برده بود نوازش می‌کرد و برايش شعر می‌خواند. بغضم ترکيد. اشکِ چشمانم مجال نمی‌داد تا باز هم خيره شوم به آن همه ماشين و آدمهايش. به سرفه افتاد. باز هم خون بود که روی دستمال کاغذی بجا ماند از سرفه‌هايش. نمی‌خواست کسی لخته‌های خونش را ببيند، برای همين هميشه رُژ لب قرمز می‌زد. گفتم: «باز خون بالا آوردی؟» جواب داد: «خون نيست که! رُژم را پاک کردم» و دوباره به لبانش رُژ قرمز هميشگی‌اش را ماليد. وقت ملاقات تمام شده بود. رفتم...

روز بعد که به سراغش رفتم تختش خالی بود. دوان دوان به سراغ پزشکش رفتم. وقتی مرا ديد زد زير گريه. گفت ديشب تمام کرده. دنيا دور سرم چرخيد. دکتر به سراغ کشوی ميزش رفت. مريم را، همان عروسکی را که فقط چند روز در دستانش گرفته بود و با همان دستان نحيفش موهايش را بافته بود به من داد و گفت: «خودش می‌گفت که اين عروسک را بدهيم به شما». عروسک را گرفتم و بوييدمش. پزشک گفت:‌ «يک چيز ديگر هم برايتان به يادگار گذاشته». از جيب روپوشش کاغذی درآورد و آن را داد به من. همان يک تار مويش با همان نخ قرمز درون کاغذ بود. پزشک گفت: «وقتی داشت تمام می‌کرد خودش اين تار مويش را با دستانش کَند و گفت حالا ديگر با دنيا بی‌حساب شدم!» گريه امانم نمی‌داد. زندگی او به همان يک تار مو بند بود و حالا همان يک تار مو به من رسيده بود. به کنار همان پنجره رفتم. رو به تمام آن ماشين‌هايی که بوق‌زنان عبور می‌کردند فرياد زدم: «اين انصاف نيست، او فقط نُه سالش بود...» همانجا روی زمين نشستم و شعر خواندم... «عروسکِ من چشماتو وا...» اما هرچه کردم عروسک چشمانش را باز نکرد... انگار «مريم» هم مُرده بود...

بی‌حساب...

2010-10-27T17:21:00.000+03:30

سنگینی ِ گفته‌هایم به سنگینی ِ گوش‌هایتان دَر...!!

غمگینی خوشحال

2010-10-25T18:15:00.000+03:30

متهم شده‌ام به غمناک نوشتن، می‌خواهم کمی خوش‌ناک بنویسم. پس همگی یکصدا فریاد برآورید که: «دستا بالا! دستا بالا! گوگولی!»...

جوخه!

آماده!

آتش!...

و اینگونه بود که «دستا افتاد، دستا افتاد، گوگولی!»... و تو مانده‌ای و سُربی که در مغز گوگولی‌ات خلاص شده...!

پنیر فتایی که هیچ موشی آنرا نخواهد خورد!

2010-10-24T19:25:00.001+03:30

لا «فَتیٰ» لا «فَتیٰ» گویان می‌رفتی و «لافَت» را هوار می‌زدی و از «آفَتِ» صدایت گوشهایم «آفْت» می‌زد. خواستم خنجری در «نافَت» که کج بریده‌اندش فرو نمایم لیک ترسیدم از «کثافتِ» درونش. پس لااقل «لحافَت» را بر سر بکش و دمی بیاسای که «فَتی‌»ٰ‌‌های شهر همگی خسبیده‌اند!

ریلیشن‌شیپ‌های وا

2010-10-17T22:11:00.001+03:30

در یک رابطه‌ی روشنفکرانه با خداوند به سر می‌برم،

بدین صورت که نه من توقعی از او دارم و نه او از من!

نه من چیزی از او می‌خواهم نه او از من!

نه من را با او کاری‌ست نه او را با من!

نه او آیتی برای من می‌فرستد نه من برای او رکعتی!

خلاصه سنگ‌هایمان را واکنده‌ایم با هم!!

دوش دیدم که ملائک سابقه‌دار شدند!

2010-10-13T18:48:00.000+03:30

دوش ديدم که ملائک در ميخانه زدند

مامورا ديدنشون، کلی اونا رو بزدند!

يکی از ملائکه از کوچه پشتی در رفت

يکيشون يواشکی می‌رفت، آمارش رو زدند!

يکيشون می‌خواست که پرواز بکنه و در بره

ولی ردبولش تقلبی بود، اونو بيشتر بزدند!

يکی از ملائکه که انگار آقازاده بود

يه چيزی زير ميزی داد، بعد ديگه اونو نزدند!

يکيشون ناليد و پرسيد مگه جُرمه «در» زدن!؟

در جواب شنيد: «‌جا می‌خونه‌ها قصابی زدند»!

وقتی که ملائکه خوب کُتکارو خوردن

نيمه‌جون تو وَن نشستند و شکوفه بزدند!

همه‌ی ملائکه رفتند توی حلفدونی

جبرئيل می‌خواست سند بذاره کيفش رو زدند!

صبح که شد ملائکه رو بنشوندن روی خر

روی گردن‌هاشون آفتابه گذاشتن، توی شهر چرخ زدند!

توی پاسگاه، ملائک تعهد کتبی دادند

که ديگه نصفه‌شبا، جلوی می‌خونه‌ها «در» نزنند!

آفتاب و من!

2010-10-12T17:44:00.000+03:30

و من آفتابه بر گردنم می‌آویزم و نِی می‌زنم از لوله‌ی آن فلوت... با فیگور ِ ساکسیفونیستی که سگش را جلوی چشمانش رَنده کرده‌اند و تو را... سیفون را بکش تا که کوک شود آفتابه‌ی‌ من و شُرِّه کند از آن نت‌های می‌فاسولاسی‌اش در اعماق فاضلاب‌های فالش‌خوان... پس فلاشرهای تانک‌ات را بزن و آب بریز!!..آب

قصه‌های خوب برای بچه‌های بد!.. دفتر سِیُّم.. حکايت گاو مش‌حسن!

2010-10-10T18:44:00.000+03:30

يکی بود، يکی نبود، زير گنبد کبود، وسط بَرّ و بيابون، يدونه آبادی بود. توی اين آبادی، همه‌چی يا که سياه بود يا سفيد، مردمونش همه لوتی و مافنگی و خرفت، کُلاهاشون نمدی، خونه‌هاشون کاگلی، زن‌هاشون لچک به سر، مُفِ بينی بچه‌هاشون دو سه متر آويزون، باغ‌هاشون خشکيده، علف‌ها پوسيده، کدخداشون هم تو کارش ]...[!، توی اين آبادی، پيرمردی بود به نام مش‌حسن، سيبيلش چخماخی، شکمش مثل سبوی خالی، چشمونش وَغ زده بود، يه زنی داشت که بچه‌اش نمی‌شد. مش‌حسن از دار دنيا فقط يک گاو داشت، مشتی اين گاوش رو خيلی دوست می‌داشت، صبح تا شب گاوشو تيمار می‌کرد، علف و يونجه‌ی استريل می‌داد به گاوش، تا که ميکروب واردِ جونش نشه. مش‌حسن با گاوش مثل يک روح بودن تو دوتا بدن!، گاوه که ماما می‌کرد انگاری سمفونی دوم بتهوون داره می‌خونه، مش‌حسن می‌رفت تو خلصه کار عرفانی می‌کرد!. مش‌حسن گاوشو شوهر نمی‌داد، بس که سختگيری می‌کرد بيچاره ترشيده بود. آخه مشتی می‌ترسيد اگه گاوشو به يک گاو ديگه شوهر بده، حامله شه، سر زا آل ببرش، تلف بشه! يه روزی تو آبادی، هر کسی هرچه که دام و طيور و مزرعه داشت، همه را فروخت و جاش ماشين خريد. زن مش‌حسن که به گاوه حسودی می‌کرد، اونقدر تو گوش مَشتی خوند که گاو رو بفروشن به جاش ماشين بخرن برن زيارت. مش‌حسن گاو را تا قرون آخرش دوشيد، شيرشو خالی کرد، سودای ماشين سواری زده بود به کله‌اش، گاوشو فروخت به جاش پرايد خريد. مش‌حسن طويله رو پارکينگ کرد، صبح تا شب يا شب تا صبح، توی پرايدش می‌خوابيد تا اونو دزد نبره. زن مش‌حسن که ديد تيرش به سنگ برخورده، دچار ديپرشن مزمن شد!. بست نشست تو خونه، زار و زار گريه می‌کرد. يه روزی که مش‌حسن رفته بود بيمه‌ی ثالث‌اش رو تمديد بکنه، وقتی برگشت ديد طويله تره و پرايده نيست! پلک چشمش مثل قورباغه پريد، کاغذ بيمه از دستش افتاد، خيره خيره دو سه تا لکه‌ی روغن که چکيده بود زمين رو نگاه کرد. از همونجا بود که مش‌حسن ديوونه شد. تو طويله بست نشست. صبح تا شب هی الکی قام‌قام می‌کرد. صدای بوق از خودش در می‌آورد. با خودش نعره می‌زد که من پرايدِ مش‌حسنم! هی استارت می‌زد، هی صدای ترمز در می‌آورد. همه ريش‌سفيدای دِه اومدن تو طويله تا روانکاويش کنن. کدخدا گفت: «مش‌حسن! تو خودِ مش‌حسنی! تو پرايدِ مش‌حسن نيستی عمو!» ولی مش‌حسن گوشش به اين حرفا بدهکار نبود، هی می‌گفت: « من مش‌حسن نيستم! من پرايدِ مش‌حسنم!» تو همين هاگير واگير، مش‌حسن آب و روغن قاطی کرد، جوش آورد، با چشاش نور بالا زد، بوق ممتد می‌کشيد! ريش‌سفيدها با هم به اين نتيجه رسيدن که مش‌حسن دچار تغيير کاربری شده! زن مشتی شوهرش رو به قيمت نصفِ پرايد فروخت به جاش الاغ خريد. مش‌حسن هم از اون به بعد توی روستا مسافر جابه‌جا می‌کرد مثل تاکسی، مصرفش پايين بود ولی مثل کاميون دود می‌کرد! سهميه بنزينش رو قطع کرده بودن هی مدام گاز می‌گرفت. يه روزی که مش‌حسن مثل پرايد، مسافر زده بود و راه می‌رفت، يدفه با يک تراکتور شاخ به شاخ کرد و همونجا ترکيد. ريش‌سفيدای محل جسد مش‌حسن رو اوراق کردن، هر کسی يک چيزی برداشت! از همونجا کدخدا اعلام کرد که پرايد امنيت نداره، بهتره به جاش ون بگيريم! زن مشتی هم بیمه‌ بدنه‌ی مشتی رو گرفت و رفت ترکيه صفا! همين! قصه ما به سر رسيد، کلاغه تو ماشين ترکيد!

قهوه‌ی تلخ و کاسبی ملی!

2010-10-09T17:41:00.000+03:30

مادربزرگش مرده بود، ناراحت بود اما نه برای مرگ مادربزرگش، از اینکه مجبور بود برود تشییع جنازه‌ی مادربزرگش و در قبرستان هم کسی نبود که سی‌دی قهوه‌ی تلخ بفروشد!.. تلفن زنگ زد. صدایش از بین آن همه زجّه و شیون می‌آمد ولی خندان می‌نمود!، گفت موفق شده تا از غسالخانه دی‌وی‌دی قهوه‌ی تلخ را بخرد!... و اینروزها حتی مرده‌شورها هم قهوه‌ی تلخ می‌فروشند و شاید این همان شادی ملی باشد!.. بالاخره يک سفره‌ای پهن شده ديگه!.. والا

دیوار نوشته‌های کودکی‌‌های ما!

2010-10-06T22:22:00.000+03:30

به طور حتم اولین بارقه‌های خودآزاری و س.ا.د.ی.س.م در عنفوان کودکی در من شکل گرفت. روزی که آن جمله‌ی مگویی را که روی تمام دیوارهای سطح شهر نوشته بودند در نهان می‌خواندم تا کسی از درونم با خبر نشود، نمی‌دانستم زمانی فرا خواهد رسید تا آن جمله‌ را فریاد بزنم. و آن جمله‌ی نوستالژیک چنين بود: «من خرم»...!ـ

دور برگردان!

2010-09-30T00:16:00.000+03:30

هر روز از جلوی تابلوی ترافیک‌نما که می‌گذرم از خود می‌پرسم مگر چه بوده است این «رسالتِ سنگين ِ شیخ‌بهایی که تا زمان مُدرِّس هم ادامه داشته!؟»ـ

تغيير موج!!

2010-09-26T18:48:00.000+03:30

ترجیح می‌دهم به جای حمایت از کاسبان و موج‌سواران برای کسی دیگر سینه چاک دهم. می‌خواهم از «اصغر فرهادی» حمایت کنم آنهم به دور از واژه‌گان پر طمطراق و دهان پُر کنی مانندِ «بزرگترین» و «شجاع‌ترین» و ... . از اصغر فرهادی حمایت می‌کنم به خاطر اینکه او فقط اصغر فرهادی است. اویی که نه بزرگترین است در طول تاریخ و نه تافته‌ای جدا بافته. او همان اصغر فرهادی دوست داشتنی ماست. البته بماند که این حمایت‌های من هم دردی از او دوا نخواهد کرد. همین

سیاهِ صورتی!

2010-09-24T23:51:00.000+03:30

نگاهی به سیاهه‌ی علاقه‌مندی‌هایم می‌اندازم... تمامش را تنفر از فلان و بیسار انباشته... و به این می‌اندیشم که تمام علاقه‌مندی‌هایم همان تنفراتم است... پس تنفر تنها چیزی است که دوستش دارم...ـ

خودِ غیرخودی‌ام

2010-09-19T18:37:00.000+04:30

در حالی که رنگ از چهره‌ام پریده بود و دست و پایم را گم کرده بودم، مِن‌مِن کنان و عرق‌ریزان خودم به خودم پیشنهاد ازدواج دادم! خودم کمی فکر کردم و پیشنهاد خودم را رد کردم! خودم از خودم شکست عشقی خورده بودم ولی چنین اندیشیدم که خودم لیاقت خودم را ندارم. پس نگاهی به خودم انداختم و در چشمانم چیزی جز نفرت ندیدم، و این نفرت سدی بود بین خودم و خودم! برای آرامش خودم باید خودم را از سر راه خودم بردارم، شاید به همین زودی‌ها...ـ

طبیعتِ مخمور!

2010-09-15T19:32:00.001+04:30

ما هرگز به «مرگ طبیعی» نخواهیم مُرد
.
ما را به «دردِ طبیعی» می‌میرانند...!

من‌های من و من‌های تو!

2010-09-14T23:43:00.000+04:30

شش ضمیر عشق را حلاج گشت
.
ما هنوز اندر خم «تو» مانده‌ایم..!

ما برای وصل کردن می‌گیریم!

2010-09-08T18:33:00.001+04:30

دو نفر از سه آمرييکايی که سال قبل در ايران زندانی شده بودند گفته‌اند قصد دارند پس از آزادی با يکديگر ازدواج کنند! از قرار معلوم آقای «شين بائر» با استفاده از رشته‌های لباسش در درون سلول خود اقدام به ساخت حلقه‌ی ازدواج نموده و در حين هواخوری در محوطه‌ی زندان به خانم «سارا شورد» پيشنهاد ازدواج داده! اين وسط نفر سوم که نامش «جاش فتال» است سرش بی‌کلاه مانده و قرار شده که ساقدوش داماد باشد! همان‌طور که همه‌ی ما می‌دانيم بحران کمبود شوهر بدجوری دامن‌گير کشورهای بيگانه شده و به همين دليل دور از ذهن نيست که تا چندوقت ديگر تمام دختران دم‌بخت و ترشيده‌ای که ساکن کشورهای بيگانه و مخصوصا آمريکا هستند به صورت فوج‌فوج و دسته‌دسته خواهان زندانی شدن در کشور ما باشند تا بختشان باز شود و بتوانند برای خودشان شوهری دست و پا کنند! حتی ما به مسوولين زندان‌ها پيشنهاد می‌کنيم که يک سايتِ دوستيابی با نام «فِرِندوين!» را تاسيس نمايند و افرادی که خواهان باز شدن بختشان هستند در آن سايت ثبت‌نام نمايند! در ضمن ما از طريق همين تريبون از دست‌اندرکاران تقاضامنديم تا با آقای «شين بائر» که لباس زندان را که همانا جزو سرمايه‌های ملی محسوب می‌شوند را پاره‌پوره کرده تا با آن حلقه ازدواج بسازد برخورد شود و هم پول لباس را از ايشان بگيرند و هم حلقه‌ی ساخته شده را وزن نموده و آن را با نرخ روز بازار طلا و جواهرات با وی محاسبه نمايند تا ايشان فکر نکند که زن گرفتن به همين راحتی‌هاست!! به هرحال ما هم برای اينکه به اين اجنبی‌ها ثابت کنيم که انسانهای مهمان‌دوست و با فرهنگی هستيم ازدواج اين دو قمری عاشق را تبريک می‌گوييم و از مسئولان تقاضا می‌کنيم که با اين سه نفر هم مثل ملوانان انگليسی برخورد شود و نه تنها به ايشان کت و شلوار و لباس عروسی بپوشانيم بلکه از مراجع‌ذی‌صلاح خواهش می‌کنيم که جهيزيه‌ی خانم «سارا شورد» را هم تهيه کنند و مهريه‌اش را هم بدهند تا فردا پس فردا نگويند که کادوی عروسی‌شان را هپلی‌هپو کرده‌ايم! اميدواريم که اين افراد پس از مراجعت به کشورشان از ما بابت خوشبختی‌شان تشکر کنند و اگر فردا پس فردا با هم دعوايشان شد هی پای ما را وسط نکشند که مسبب اين وصلت بوده‌ايم! ولی بين خودمان بماند، عجب سوژه باحالی نصيب فيلم‌سازان هالی‌وودی شد!!

مبطلات!

2010-08-31T23:31:00.000+04:30

او می‌ترسید تا مبادا روزه‌اش باطل شود و من هراسان بودم که جوانی باطل شده‌ام را چگونه قضا کنم... او روزه‌اش را به افطار نشست و من جوانی‌ام را بی هیچ سحری به نشیب تازاندم... او قرآن را به سر می‌گذاشت تا خدایش بیامرزدش و من دو پایی روی قرآن رفتم و خدایم را به شهادت فرا خواندم ولی نیامد که نیامد... او و من برای یکدیگر فقط تُفِ سر بالا بودیم، هستیم و شاید ... ـ

قصه‌های خوب برای بچه‌های بد!.. دفتر دُيُّم: قصه‌ی قاسم و گيتی و جادوگر بد!

2010-08-21T18:10:00.003+04:30

يکی بود يکی نبود، غير از خدا هيشکی نبود. زير گنبد کبود، توی يک شهر سياه و پُر دود، دختری بود به نام «گيتی»، پسری بود به نام «قاسم». قاسم و گيتی با هم خواهر برادر بودن. مادرشون چند سال پيش وقتی فهميد شوهرش هوو آورده رو سرش، کارتِ سوخت شوهرش رو دزديد، دو سه ليتری بنزين زد تو باکِ روحش، خودشو آتيش زد. ولی اسمال‌آقا (بابای قاسم و گيتی) نگذاشت چله زنش تموم بشه، هوو رو آورد خونه! زنکه شبيه جادوگرا بود، دماغش تيز و بلند، شبيه خنجر بود. چشمونش شبيه چشم روباه، صورتش شبيه مارمولک بود. خلاصه زن باباهه تا که پاهاشو گذاشت خونه‌ی اسمال‌آقا، کوکِ ناسازی گذاشت؛ نمی‌ساخت با قاسم و با گيتی، سرشون داد می‌زد، می‌کشيد شلاق رو پوست سفيد گيتی، برای قاسم سبيل‌آتشی ترسيم می‌کرد. اسمال‌آقا مثل چی از زنکه می‌ترسيد.

يک شبی قاسم و گيتی از خونه در می‌رن، می‌شن آواره‌ی کوه و جنگل. وسطِ راه گيتی به قاسم می‌گه: «نکنه راه رو گم بکنيم؟ گرگ بياد مارو يه لقمه‌ی چپ بکنه؟ بهتره با اين نون‌ها که دستته تو راه نشونه بذاريم!» ولی قاسم عصبانی شد و گفت: «بربری دونه‌ای پونصد تومن رو ريز ريز کنم که چی بشه!؟ مگه تو نمی‌دونی توی اين ايام همه‌جا تعطيله؟ نانوايی تعطيله! رستوران تعطيله! آب سردکن فلکه‌اش بسته‌اس! اگه يکی ببينه داری غذا می‌بلعی سر و کارت با گزمه‌اس! اگه بربری رو ريز ريز بکنم می‌ميريم از گشنگی!»

قاسم و گيتی دو سه روزی توی جنگل ول می‌گشتن. نونشون که ته کشيد سنگ می‌بستن به شکم. يکی از روزا که آواره‌ی جنگل بودن، يدفه يه کلبه‌ای می‌بينن. تا که نزديک به کلبه می‌شن قاسم به گيتی می‌گه: «بخت به ما رو کرده، جنس اين کلبه‌هه از شيرينيه! ديواراش بيسکوييته، شيروونی‌اش پاستيله! در و پنجره‌اش شبيه شکلات، مارکِ نستله! البته ما دوتا خوب می‌دونيم نستله خيلی بده! مرگ بر نستله! مرگ بر نستله!» تا که قاسم اينو گفت، قار و قور شکمش سر به آفاق گذاشت. دوتايی مثل دوتا گشنه‌ی آفريقايی، حمله بردند سوی فنداسيون کلبه! گاز اول رو که قاسم گرفت از ديوار، دندوناش تير کشيد، مزه‌ی چوب پيچيد تو دهنش، تکه‌های چوب رو که از زبونش خارج کرد، داد و بی‌داد نمود، جيغ می زد که چرا جنس اون کلبه‌هه از چوبه نه از شيرينی! اونقدر داد کشيد که صاحاب کلبه‌هه اومد بيرون. صاحبِ خونه‌هه يک پيرزن قوزی بود که دماغش شبيه لوزی بود. با عصا زد تو سر قاسم و گفت: «سر ظهری چته هی داد و هوارت رو هواست؟ چرا بهتون می‌زنی؟ نستله چه زهرماريه ديگه؟! اگه اين کلبه‌هه از شيرينی باشه پس منم جادوگرم؟ پسر بی‌بته! مگه آمار نداری نمی‌دونی توی اين ايام، خوردن و نوشيدن تايمش از نصفه‌شبه؟ اگه من اين خونه‌رو شبيه شيرينی کنم، شهرداری مياد بهم گير می‌ده! جوازم رو می‌کنه تو قوطی!» خلاصه جادوگره قاسم رو خيلی دعوا کرد.

قاسم و گيتی تا شب کلی تحمل کردن تا که کلبه‌هه شبيه شيرينی شه! وقتی شب به کلبه‌هه برگشتن، ديگه از خونه چيزی نمونده بود، حتی جادوگرو هم خورده بودن! قاسم قصه‌ی ما، يه نگاه به سوی گيتی انداخت، يه نگاه به جسدِ جادوگر، يه نگاه به اون جماعت انداخت که ز بس خورده بودن از نفس افتاده بودن! خلاصه قاسم و گيتی تصميم می‌گيرن تا به خونه برگردن، چون که فهميده بودن اگه تاخير بکنن، مردم گرسنه اونا رو يه لقمه‌ی چپ می‌کنن. کشف کردن که زن باباشون از همون جادوگراست که جوازش باطل شده. تو همين فکر و خيالا بودن که اسمال‌آقا (بابای قاسم و گيتی) اونا رو با تير زد؛ آخه رفته بود شکار واسه شام گوشت ببره! وقتی اسمال‌آقا جسدِ قاسم و گيتی رو برانداز نمود، بشکنی زد و با خنجر خود، اونا رو قيمه نمود. اسمال‌آقا زير لب با خود گفت: «خونه‌ی شيرينی، مال توی قصه‌هاس! صبح تا شب از روی اجبار نخور، شب که شد گوشتِ جگرپاره بخور!!»

نامه‌ای به اجل عجول!

2010-08-03T17:53:00.001+04:30

سلام عزراييل‌جان! چطوری بابا؟ خوبی؟ رو به راهی؟ حالت خوبه؟ نه، واقعا می‌خواهم بدانم اصل حالت چطوره!؟ در اين اواخر احساس می‌کنم کمی «بيش‌فعال» شده‌ای! آمارت را گرفته‌ام و می‌دانم که چند وقتيست به رشته هنر علاقه پيدا کرده‌ای؛ از من به تو نصيحت دنبال کارهای هنری و قرطی‌بازی نرو! من حرف کتره‌ای نمی‌زنم عزی‌جان!، به چند دليل تو را از هنر بر حذر می‌دارم؛ اول اينکه هنرمندان به چند دسته تقسيم می‌شوند، مثلا برخی از هنرمندان هستند که حرفه‌شان چسبيدن به از ما بهتران و عکس انداختن و وام گرفتن از آنهاست و اين دسته از هنرمندان نان را به نرخ جهانی به مصرف می‌رسانند! اما عده‌ای ديگر از هنرمندان هم هستند که نفس کشيدنشان هم قسطی است و از بس در هنر فرو رفته‌اند که زندگی‌شان به صورت کوبيسم درآمده. به هر حال محبوبيت هنرمندان در اذهان عمومی هميشه در نوسان است! متوجهی که!؟

عزراييل‌جان! در اين اواخر جنابعالی خيلی خودت را نخود آش هنرمندان می‌کنی و هفته‌ای نيست که به ما خبر مرگ يکی از اين عزيزان را ندهند. انصافا خودت بنشين و کلاهت را قاضی کن و ببين که امسال چه بگير بگيری راه انداختی و چقدر از هنرمندان را به ديار باقی شتاباندی! عزراييل‌جان! بنده مدتهاست که يک سوال اساسی ذهنم را درگير کرده و آن سوال اين است که آيا در عالم ملکوت هم بحث شايسته‌سالاری مترادف کشک است يا نه!؟ تا جايي که من اطلاع دارم شما قرن‌هاست که به اين شغل شريف و آبرومند مشغولی و حتی يک روز هم مرخصی بدون حقوق نگرفته‌ای! عزراييل جان! برو مسافرت و يک آب و هوايي عوض کن شايد روحيه‌ات کمی لطيف‌ شود! اصلا چرا کار را به ملک‌الموت‌های جوان‌تر واگذار نمی‌کنی!؟ پس کی می‌خواهی به آنها ماهی‌گيری ياد بدهی!؟ اگر به آنها فرصت ندهی ممکن است فرار مغزها کنند و به جناح شيطان‌رجيم بپيوندند! اين نيروهای جوان احتمالا بهتر ما را درک خواهند کرد.

عزراييل‌جان! به نظر من بهتر است که کمی رشته فعاليت‌هايت را تغيير بدهی و برای مدتی از هنرمند جماعت دور شوی! اين بندگان خدا خودشان از زمين و زمان بی محبتی می‌بينند؛ مثلا ما اينجا يک وزارت‌ ارشاد داريم که اگر به آنها فرصت بدهی خودشان اين هنرمندان را دق‌مرگ خواهند کرد و کارشان را هم بهتر از تو بلد هستند!، پس شما بهتر است به سراغ يک گروه ديگری بروی. در اينجا افرادی که هنری ندارند وقتی به سن هفتاد هشتاد سالگی می‌رسند تازه دوران چل‌چلی‌شان است، ولی هنرمند جماعت خيلی زور بزند تا پنجاه سالگی بيشتر دوام نمی‌آورد. عزراييل‌جان! اين هنرمندان بدبخت خودشان قول می‌دهند که به صورت خودجوش جانشان را دو دستی تحويل شما دهند به شرط اينکه شما هم کمی عادلانه و با مساوات برخورد کنی و اينقدر نژادپرستانه (!) عمل نکنی و فقط به اين فلک‌زده‌ها گير ندهی! من به شما تضمين می‌دهم که هنرمندان ما يا از گرسنگی بميرند و يا به ناراحتی عصبی دچار شوند و سکته‌مغزی بزنند!

عزراييل‌جان! بيا و کمی دموکرات باش! اصلا تو چرا فقط گير داده‌ای به هنرمندان ما؟ اين همه هنرمندنما (!) در کشورهای خارجی و بالاخص در هالی‌وودِ جنايتکار (!) راست‌راست برای خودشان راه می‌روند و همگی‌شان هم کلی موارد منکراتی دارند! تو چرا کمی سر چنگکت را سمت آنها کج نمی‌کنی!؟ چرا اينجا کنگر خورده‌ای و لنگر انداخته‌ای؟ اصلا تو چرا حق «وتو» نداری!؟ اصلا بجای اينکه سراغ هنرمندان بروی بيا سراغ من! اين هنرمندان بدبخت لااقل يک چيزی در چنته‌شان دارند تا برای اجتماع مفيد باشند اما من و امثال من فقط ايجاد دردسر می‌کنيم و بقيه را از نان خوردن می‌اندازيم! اينطوری هم تو حس جانگيری‌ات خدشه‌دار نمی‌شود و هم اين مردم با هنرمندانشان صفا می‌کنند. بيا عزراييل‌جان! بيا! تعارف می‌کنی!!؟

*****

چاپيده شده در روزنامه‌ی «فرهنگ آشتی» (ضميمه‌ی هنری) به تاريخ 12/5/89

قصه‌های خوب برای بچه‌های بد!... دفتر اول: قصه‌ی جزيره‌ی جادو

2010-07-28T18:42:00.000+04:30

يکی بود يکی نبود، غير از خدا هيشکی نبود. در وسط اقيانوس منجمد شمالی جزيره‌ای بود که شش‌ماه از سال شب بود و شش‌ماه از سال هم نصفه‌شب! با اينکه اين جزيره ميان يخ‌های اقيانوس بود اما آب و هوايی گرم و بيابانی داشت. اين جزيره اهالی و مردمانی عجيب و غريب داشت که به دو گروه «شکارچيان» و «شکارها» تقسيم می‌شدند. گروه «شکارچيان» شامل افرادی پا به سن گذاشته و پير و پاتال بود که به سبب تجربه و دانش بيشتری که دارا بودند اداره‌ی امور جزيره را در اختيار داشتند. گروهِ «شکارها» نيز شامل جوانان پيزوری و افراد بيماری بود که اگر دماغشان را می‌گرفتی جانشان در می‌رفت. البته گروه «شکارچيان» به دو جناح «آدم‌خواران» و «زمين‌خواران» انشعاب يافته بود به نحوی که عده‌ای از اين گروه به دليل اينکه چيز قابل خوردنی در جزيره وجود نداشت رو به آدم‌خواری آورده بودند و از گروهِ «شکارها» تغذيه می‌کردند و عده‌ای ديگر که جزو سرمايه‌داران و ملاکين جزيره بودند رو به زمين‌خواری آورده بودند و خاک جزيره را گاز می زندند!

اين جزيره توسط يک جادوگر بدجنس به نام «پُل مرلين» جادو شده بود و جادوی او هم بدين صورت بود که تمام نوزادان در جزيره به صورت مُرده به دنيا می‌آمدند که نيمی از عمر از دست رفته‌‌ی کودکان به جادوگر انتقال مي‌يافت و نصفِ ديگرش به عُمر گروهِ «شکارچيان» اضافه می‌شد، به همين خاطر عمر اين گروه خيلی‌خيلی زياد بود.

يکی از شبها خبری در جزيره پيچيد که همه را شگفتزده کرد. ماجرا از اين قرار بود که پس از سالها يک نوزاد زنده در جزيره متولد شده بود، به همين دليل عده‌ای از مردم خيال کردند که جادوی جادوگر باطل شده. وقتی اين خبر به جادوگر رسيد خيلی عصبانی شد و به شکارچيان دستور داد تا هرچه سريعتر نوزاد را پيش او بياورند. اهالی جزيره به سبب اينکه انسانهايی ترسو و خرافاتی بودند اعلام کردند که اين نوزاد شوم است و به همين خاطر او را دو دستی به جادوگر تقديم کردند تا نحسی‌اش دامن‌گيرشان نشود! جادوگر با استفاده از رمل و اسطرلاب کشف کرد که اين کودک آينده‌ای درخشان دارد و جزو نوابغ و مغزهای جزيره خواهد شد، پس همانجا بود که فهميد جادويش باطل شده و به همين دليل به جارچيان دستور داد تا در جزيره جار بزنند که «نوزاد تازه متولد شده» به بيماری «تعقل» دچار است و بايد هرچه زودتر به مردمان جزيره واکسن «آنتی تعقل» تزريق شود! وقتی عمليات واکسيناسيون با موفقيت به پايان رسيد، جادوگر نوزاد را کشت و مغزش را خورد. از آن به بعد هرگاه کودکی در جزيره متولد می‌شد خودِ مردم به صورت خودجوش او را می‌کشتند و مغزش را برای جادوگر می‌فرستادند تا هم نحسی گريبانگيرشان نشود و هم بتوانند دل جادوگر را به دست بياورند که آنها را ديرتر بخورد!! قصه‌ی ما به سر رسيد، کلاغه تو خونه‌اش ترکيد!

جام‌جهانی چيست؟ (با کمی تاخير به سبب رعايت حقوق مجله)

2010-07-24T18:06:00.003+04:30

- جام‌جهانی چيست؟

جام‌جهانی فوتبال عبارت است از يک جام که از نظر شکل و قيافه شبيه بستنی‌قيفی می‌باشد! البته کاربرد اين جام نيز همانند همان بستنی‌قيفی است و هر تيمی که برنده‌ی آن شود شروع به بوسيدن و ليسيدن اين جام می‌کند که همين نکته سبب شده تا سازمان بهداشت جهانی نسبت به شيوع بيماری‌هايی از قبيل ايدز و هپاتيت و سياه‌سرفه هشدار بدهد و اعلام کند که طبق آمار بسياری از مبتلايان به ايدز اعتراف کرده‌اند که بيماريشان از طريق جام به ايشان انتقال پيدا کرده! پيرو همين قضيه فدراسيون جهانی فوتبال (فيفا) موظف شده تا قبل از شروع مسابقات جام‌جهانی، جام مورد نظر را به مدت يک ماه در الکل بخواباند تا استريليزه شود! طبق تعريف دانشمندان جام‌جهانی باعث گره خوردن دل‌های مردم جهان با هم می‌شود و پيام آن نيز صلح و دوستی برای تمام ملل دنياست و اصلا به خاطر همين پيام صلح و دوستی است که در هر دوره آمار خطاها و کارت‌های زرد و قرمز بالاتر می‌رود و اين نشان دهنده اين نکته است که روز به روز آمار صلح و دوستی در دنيا رو به فزونی است! ديه‌گو مارادونا در وصف جام‌جهانی می‌گويد: «جام‌جهانی، پکرم کرده، امسال از هر سال، عاشق‌ترم کرده!»

- تاريخچه‌ی جام‌جهانی:

طبق نظر مورخان، جام‌جهانی فوتبال قدمتی چندين هزار ساله دارد و آغاز پيدايش آن به دوران پارينه‌سنگی و عصر دايناسورها باز می‌گردد. طبق اين تحقيقات مشخص شده است که انسانهای اوليه در هنگام بروز جنگ با استفاده از شوت کردن نارگيل به سمت نيروی متخاصم به دفاع از خودشان می‌پرداختند که همين شوت کردن نارگيل سبب شد تا انسانهای اوليه فوتبال را اختراع نمايند. طبق اسناد و مدارک موجود، انسانهای اوليه پس از اينکه به خاطر شوت زدن به نارگيل دچار مصدوميت‌های شديدی می‌شدند پس تصميم گرفتند تا به جای نارگيل از تخم دايناسورها برای بازی استفاده نمايند که همين نکته يکی از دلايل منقرض شدن نسل دايناسورها قلمداد می‌شود! برخی از مورخان نيز تاريخچه پيدايش فوتبال را به جنگ بين ايران و يونان ربط داده‌اند که در آنجا سيصد نفر از سربازان اسپارتانی با خريدن داور (که نامش هرودت بود) و انجام فوتبال ناپاک توانستند تا تيم ايران را شکست دهند! پس از مدتی انسانهای اوليه تصميم گرفتند تا «تيم» را اختراع کنند که همين نکته مُعذل يارکُشی را پديد آورد بدين صورت که برخی از تيم‌ها به کشتن رقبايشان می‌پرداختند و همين‌جا بود که نياز به داوری و کميته انضباطی احساس شد. کميته انضباطی در آن دوران بسيار مثمر ثمر واقع شد و توانست تا با بازيکنانی که با برگ‌های پلاسيده و کوتاه اقدام به پوشاندن خودشان می‌کردند برخورد نموده و ايشان را مشمول منشور اخلاقی بکند! «مارکو ماتراتزی» در وصف منشور اخلاقی می‌گويد: «منشور منشورم کن! با منشور دون‌دونم کن!»

- و اينک جام‌جهانی2010 آفريقای جنوبی:

جام‌جهانی 2010 آفريقای جنوبی يکی از عجيب و غريب‌ترين دوره‌های اين مسابقات بود زيرا نه توپش توپ بود و نه داورهايش داور! به هر حال ما بر اين شديم تا مهمترين اتفاقات اين دوره را برای شما خوانندگان عزيز به زبان خودمان واکاوی نماييم. «زين‌الدين زيدان» در وصف آفريقای جنوبی می‌گويد: «سياه نرمه نرمه! سياه توبه توبه! سياه مهربونه سياه!»

- جامعه چند صدايی يا وو وو زلا!

يکی از اعصاب خردکن‌ترين مسائل موجود در اين دوره از جام‌جهانی بر می‌گردد به صدای وو وو زلاها! طبق اظهار نظر برخی از کارشناسان داخلی، اين وو وو زلاها در جنوب ايران هم وجود دارند و اصلا وو وو زلا ريشه‌ای ايرانی دارد و حتی فردی به نام «ممد بوقی» که يکی از پيشکسوتان اين رشته است عنوان کرده که نام اصلی وی «محمد وو وو زلايی» بوده! بنده شخصاً دلم برای تمام فوتباليستهايی که مجبورند صدای اين شيپورها را تحمل کنند خيلی می‌سوزد. جناب آقای بلاتر هم اعلام کرده که نمی‌تواند از ورود اين شيپورها به ورزشگاه‌ها جلوگيری کند زيرا اين وسيله جزو فرهنگ ميزبان است. ما هم وقتی اين سخنان آقای بلاتر را شنيديم به اين نتيجه رسيديم که ما هم می‌توانيم ميزبان اين رقابت‌ها شويم و با استفاده از تماشاگرنماهايمان که يد طولايی در پرتاب سنگ و نارنجک و ترقه دارند می‌توانيم تا فرهنگ والای فوتبالی‌مان را به رخ جهانيان بکشيم!

«ميشل پلاتينی» در وصف وو وو زلا می‌فرمايند: «شيپور سياه، لوله بلند، صدا قشنگ!، سوسن خانم!»

- حذف تيم‌های بزرگ:

در اين دوره از جام‌جهانی تيم‌های بزرگی‌ مانند فرانسه و ايتاليا و آمريکا و چين(!) و روسيه(!) و برزيل از دور رقابتها حذف شدند که همين حذف شدن اين تيم‌های استکباری کلی دل ما را خنک کرد و تمام جهانيان فهميدند که اگر با ما چپ بيافتند و با ما بد اخلاقی کنند سزای کارشان را می‌بينند! ما از طريق همين تريبون اعلام می‌کنيم که اگر کشورهايی از قبيل ونزوئلا در جام‌جهانی حضور داشتند قهرمان جام می‌شدند زيرا هر کسی با ما خوبی کند ما نيز هوايش را داريم!. فرانسوی‌ها که با جرزنی و با استفاده از دست «هانری» به جام جهانی راه پيدا کردند و مربی‌‌شان نيز که انگار از دماغ فيل افتاده بود به عنوان اولين تيم بزرگی بودند که از رقابتها حذف شدند تا عبرتی باشند برای ساير تيم‌ها! ايتاليايی‌ها هم که دچار غرور کاذب شده بودند. انگليس و آمريکا هم که تکليف‌شان مشخص است و اصلا ما هم با ايشان کاری نداريم. همچنين حذف برزيلی‌ها نيز خيلی ما را خوشحال کرد زيرا ديگر نمی‌توانند تا با زدن گل شروع به انجام حرکات موزون نمايند و صدا و سيمای ما را دچار مشکل نمايند! از بين کشورهايی که با ما بد اخلاقی کرده‌اند فقط آلمان توانست تا به مراحل بالا راه پيدا کند که آنهم اشکالی ندارد و حسابشان را در آن دنيا می‌رسيم! يکی از تلخترين حوادث اين دوره از رقابتها حذف تيم برادر ارزشی و هميشه در صحنه‌مان جناب مارادونا بود که کلی دل ما را شکست و از وقتی که اين تيم حذف شده ما پيراهن اهدايی اين شخص را در آغوش گرفته‌ايم و مدام اشک می‌ريزيم! استاد اسدی در اين رابطه می‌گويند: «و اين است نتيجه رفتار استعمارگرانه و پوپوليستی که نشان می‌دهد پايان آريستوکرات‌ها نزديک است!»

- جام‌جهانی و اشتباهات داوری:

اصولا فوتبال جزئی از اشتباهات داوری است! و اصلا همين اشتباهات داوری فوتبال را زيبا می‌کند! پس از حذف انگلستان از رقابت‌ها، فدراسيون جهانی فوتبال (فيفا) که هميشه ادعا می‌کرد بايد تکنولوژی را از مسائل داوری مجزا کنيم به ناگاه تغيير رويه داد و اعلام کرد برای تشخيص گل می‌خواهد از تکنولوژی استفاده کند! همين نکته ماهيت پليد فيفا را مشخص می‌کند و نشان می‌دهد تا زمانی که چيزی به ضرر خودشان نباشد آن را تغيير نمی‌دهند! حالا هی آقای بلاتر بيايد و دم از فوتبال پاک بزند! برو بابا! ماهيت انگليسی تو برای همه محرز شده داداش! در اين جام بارها شاهد بوديم که گل‌های آفسايد باعث صعود تيم‌ها به دور بعد شد که همين نکات نشان می‌دهد که چقدر خوب شد تيم فوتبال ما در اين رقابتها شرکت نکرد چون ممکن بود به خاطر همين اشتباهات داوری زبانم لال برنده جام‌جهانی بشويم و آن وقت ديگر نمی‌شد که اين مردم را کنترل کرد! پس از همين‌جا مشخص می‌شود که چقدر مسئولين فوتبال ما آينده‌نگر هستند و مغزشان تا کجاها کار می‌کند!! «کريستين رونالدو» در وصف داوری می‌گويد: «همه چی آرومه! من چقدر خوشحالم! تو به من کارت دادی، من چقدر باحالم!»

- استادنا خيابانی در جام‌جهانی:

خدا وکيلی اگر از جام‌جهانی بگويم و از استاد جواد خيابانی چيزی ننويسم اصلا به آدم نمی‌چسبد! اصلا فوتبال با وجود ذيجود ايشان تعريف می‌شود و آدمی هرگاه آن قنبله‌گی بالای جام را می‌بيند به ياد ايشان می‌افتد و مدام دلش غنج می‌رود! جناب خيابانی ثابت کرد که گزارشگری نه علم می‌خواهد نه صدا و نه قيافه و اصلا لازم نيست تا يک گزارشگر برای ارائه نمودن گزارشش بازی را نگاه کند و گفتن عقايد قلبی‌اش کافی است. استاد در اين دوره آبستن سوتی‌های مختلف بودند که البته در اينجا مجال پرداختن به همه آنها نيست ولی‌ بنده فقط به يکی از جملات گهربار ايشان اشاره می‌کنم. ايشان در حين يکی از بازی‌های آرژانتين هنگامی که آرژانتينی‌ها گل اول را زدند گفت: «خوب ماشين گل زنی آرژانتينی‌ها راه افتاد و اميدواريم که چرخ‌دنده‌های اين ماشين را خوب روغن بزنند!» اصولا اينکه چرخ‌دنده‌ی آرژانتينی‌ها کجای بدنشان کار گذاشته شده جای خود دارد ولی همين که استاد اينقدر نگاهشان نافذ بوده که توانسته خروج روغن را از لای چرخ‌دنده‌های آنها تشخيص دهد واقعا جای قدردانی دارد و اينجا اين سوال پيش می‌آيد که آيا آقای خيابانی با گِژ روغن اقدام به اندازه‌گيری روغن بازيکنان نموده يا اينکه پس چی؟! به هر حال آقای خيابانی اين توانايی را دارد تا روی اعصاب بينندگان پاتيناژ برود و يک مسابقه فوتبال را به اخبار بيست و سی تبديل کند!

- جام‌جهانی و موارد منشوری:

در اين جام ما هر بازيکنی را که ديديم يا در حال تف کردن بوده و يا بدنش پر از انواع و اقسام خالکوبی‌ها بوده! برخی از فوتباليست‌ها بدنشان شبيه چرکنويس بود و به چند زبان زنده دنيا روی بدنشان چيز نوشته بودند! مثلا يکی از بازيکنان مکزيکی روی ساعدش نوشته بود: «ما رفتيم» که طبق نظر کارشناسان اين خالکوبی پس از برد مکزيک برابر ايران نوشته شده. خوب اولا ما به اين مکزيکی عزيز عرض می‌کنيم که بودی حالا! دوما خيلی خوشحاليم که مکزيک به مراحل بالاتر راه نيافت وگرنه اين بنده‌خدا مجبور بود پس از پيروزی مقابل هر تيم برود و به زبان همان تيم روی بدنش مشق بنويسد! در اين جام خالکوبی‌ها بسيار متنوع و مختلف بود و برخی از بازيکنان روی صعب‌العبورترين مناطق بدنشان چيز ميز نوشته بودند که همين نکته نشان دهنده اين موضوع است که کاغذ در کشورهای خارجی خيلی ناياب و گران است و آنها مجبورند تا مشق‌هايشان را روی بدنشان بنويسند! از طريق همين تريبون از تمام مسوولين ورزشی‌مان سپاسگزاريم که اجازه ندادند تيم ما به اين رقابتها برود تا بازيکنانمان تحت تاثير فوتباليست‌های خارجکی قرار بگيرند و خودشان را منشوری بکنند! همچنين ممکن بود برخی از فوتباليستهای داخلی با ديدن خالکوبی‌های باقی بازيکنان از خودشان خجالت بکشند و از اينکه فقط روی فلان جايشان نوشته‌اند «سلطان غم مادر» دچار خود کم بينی شوند و دپرس گردند! «مارک تايسون» در وصف خالکوبی می‌فرمايد: «به قربان خم خال سياهت! آخ به قربان همه خالکوبی‌هايِت!»

- جام‌جهانی و برنامه «يک جهان، يک جام»:

اگر يادتان باشد جناب آقای جاودانی در ساليان دور يک سبيل بسيار زيبا داشتند که به خاطر همان سبيلش فقط در اعلام برنامه‌های شبکه سه حاضر می‌شد اما از وقتی که سبيلش را زد مدام جلوی دوربين می‌آيد و به بيننده لبخندهای نمکين تحويل می‌دهد. اينجا اين نکته حائز اهميت است که احتمالا در صدا و سيما افراد بدون سبيل کمتر يافت می‌شوند و به همين دليل به بحران کمبود مجری بدون سبيل دچار هستند و مجبورند که از مسابقات مردان آهنين گرفته تا آموزش آشپزی و جام‌جهانی را به آقای جاودانی بدهند! به نظر ما دست‌اندرکاران برنامه‌های سيما می‌توانند از آقای دکتر يامين‌پور هم برای اينگونه برنامه‌ها استفاده کنند و اصلا برنامه‌هايی که ايشان اجرا می‌کند نفسشان شبيه همين مسابقات جام‌جهانی است و فقط اسمش فرق می‌کند و به نظر ما آقای دکی يامين‌پور می‌توانستند تا پته‌ی تمام تيمهای خودفروخته را روی آب بريزند و مدام عليه تيم‌های معلوم‌الحال افشاگری نمايد! بگذريم...! آقای جاودانی اين قابليت را دارند که با پرسيدن سوالات بی‌ربط و پيش پا افتاده با اعصاب کارشناسان که البته معلوم نيست از کجا پيدايشان می‌شوند بازی کند. البته در اين بين حساب آقای دکتر صدر از بقيه مجزاست و به نظر بنده ايشان از همان دورانی که در قنداق بوده‌اند مشغول تحصيل فوتبال و ذخيره کردن اطلاعات مربوط به آن بوده‌اند. در ذيل توجه شما را به يکی از قسمت‌های اين برنامه جلب می‌کنيم:

رضا جاودانی: خوب جناب صدر هوا چقدر خوبه‌ها!

دکتر صدر: نخير! اگر يادتان باشد در جام‌جهانی سال 392 قبل از ميلاد در جريان بازی‌ای که بين دو تيم وايکينگ‌ها و اسپارتان‌ها برگزار شد هوا خيلی گرم بود و به همين دليل داور مسابقه که آقای دراکولای برام‌استوکر بود دستور به توقف بازی داد. همچنين در سال 1200 ميلادی زمانی که جام‌جهانی در جزيره آدم‌خواران برگزار می‌شد روبرتو باجو به دليل گرمای شديد به صورت مغز پخت درآمد و تماشاگران او را خوردند! البته اين را هم بايد بگويم که در جام‌جهانی 1934 زمانی که «پله» به سبب گرمای هوا به بيماری بيرون‌روی مبتلا شده بود خيلی از دوربينهای تلويزيونی از بيرون‌روی‌های وی تصاوير اسلوموشنی ثبت کردند که به سبب برخورد شديد فيفا همه نوارها پاک شد همچنين در جام‌جهانی 1963 هوا آنقدر گرم بود که آقای رودگوليت توانست حدود 587 بار روی زمين آب دهان بياندازد!

يوهان کرايف در وصف برنامه «يک جهان، يک جام» می‌گويد: «حالم بده! احوالم بده! فيستو نايلونی ديدم، سواچتو کارتونی ديدم!»

- حواشی جام‌جهانی:

پس از باخت تيم‌های برزيل و آرژانتين مقابل حريفان، تماشاگران اين دو تيم لب به اعتراض گشودند و زمين و زمان را مورد انتقاد قرار دادند. خبرنگار ما در آفريقای جنوبی به سراغ اين دسته از هواداران رفته و با ايشان مصاحبه کرده که توجه شما را به قسمتی از سخنانی که توسط هواداران ايراد شده جلب می‌نماييم:

1- (يکی از هواداران برزيل با عصبانيت): چرا وقتی در برنامه «يک جهان، يک جام» آمار برزيل رو نشون می دادن آقای جامدادی‌پور، جاويدپور هی می‌خنده!؟

2- (يکی از هواداران آرژانتين با عصبانيت): چرا اس‌ام‌اس‌های آرژانتين رو بسته بودن!؟ من شش‌تا موبايل دارم با هرکدام فرستادم نرفت!

3- (يکی ديگر از هواداران برزيل): گنجايش استاديوم ژوهانسبورگ هفتاد هزار نفره ولی موقع بازی‌های برزيل دويست‌هزار نفر به استاديوم اومده بودن!

البته حواشی اين جام خيلی زياد بوده . به عنوان نمونه می‌توان از نحوه حرف زدن گزارشگران تلويزيونی نام برد که هر سه دقيقه يکبار بينندگان را مجبور به شرکت در مسابقه پيامک می‌کردند و رسما روی اعصاب مخاطب رژه می‌رفتند!

- تبليغات در جام‌جهانی:

اصولا در اين مقطع تمام آگهی‌های بازرگانی حول و حوش فوتبال می‌چرخند حتی اگر تبليغ مورد نظر ربطی به فوتبال نداشته باشد باز هم در تصوير يک عدد توپ مشاهده می‌شود که الکی اين‌ور و آنور می‌رود! در ادامه توجه شما را به پاره‌ای از اين تبليغات جلب می‌کنيم:

1- با فعال کردن سيستم جی‌پی‌آراِس از اينترنت نامحدود (!) همراه فلان بهره‌مند شويد! (يعنی اين واژه نامحدودش منو کشته!)

2- فلان بانک به مناسبت جام‌جهانی جوايز ارزنده‌ای به دارندگان حساب اعطا خواهد کرد! (به قول شاعر گوزن چه ربطی به شقاقل دارد پدرجان!؟)

3- زن: يادت نره قبضارو پرداخت کنی!

مرد: من وقت ندارم، خودت برو پرداخت کن!

پسر: بابا عمو ميگه پول به حسابش ريختی؟

مرد: به عموت بگو مگه من خودم موبايل ندارم!؟ چرا به تو زنگ زده!؟

دختر: بابا به حساب دانشگاه من پول ريختی؟

مرد: مگه اون دانشگاه آزاد هنوز واگذار نشده؟! پس کی تکليف ما رو مشخص می‌کنن!؟

زن: مرد برو با زبون خوش پول واريز کن وگرنه ميرم خونه بابام!

مرد: ببخشيد! الان واريز می‌کنم!!

ديويد بکهام در وصف تبليغات می‌گويد: «با پدر خوب می‌ريم به پدر خوب! پدرت خوب کلا!»

- نتيجه‌گيری کلی:

ما در آخر نتيجه می‌گيريم که خيلی خوب شد تيم ملی ما به اين رقابتها راه پيدا نکرد، زيرا تيمی که «علی دايی» در آن نباشد اصلا به درد نمی‌خورد و ما از طريق همين تريبون به مسوولين عزيز توصيه می‌کنيم که تا می‌توانند از علی دايی در تيم ملی استفاده کنند و اگر خدايي نکرده زبانم لال اتفاق بدی برای ايشان افتاد وی را تاکسيدرمی نموده و درون زمين قرارش دهند! باور کنيد علی دايی به صورت تاکسيدرمی شده خيلی مفيدتر از ديگر بازيکنان است و حتی احتمال گل زدنش هم از مهاجمان کنونی خيلی بيشتر است! اوتمار هيستفيلد در وصف علی دايی می‌گويد: «يکی بهش زنگ بزنه! بگه دلم تنگه براش!»

*****

چاپيده شده در ويژه‌نامه‌ی مجله‌ی «آوای ورزش» شماره 118

وقتی مجنون گلاب به روتون جوان بود!... قسمت دهم

2010-07-14T21:14:00.001+04:30

در زمان‌های دور مردی می‌زيست به نام «مجنون» که عاشق دختری بود به نام «لیلی».

در همان دورانی که مجنون دانشجو بود و به روشنفکری غرب‌زده بدل گشته بود تصميم گرفت تا وارد فعاليت‌های دانشجويی شود به همين دليل وارد کمپين‌های مختلف شد و پس از مدتی تصميم گرفت تا برای خودش کمپنی مستقل تشکيل دهد و به همين دليل کمپن «دانشجويان دگرديسی شده» را تاسيس نمود و به اتفاق آرا خودش به رياست آن منصوب شد. مجنون به عنوان اولين حرکتش به غذاهای موجود در غذاخوری دانشگاه اعتراض کرد و از وجود سوسک و مگس و قورباغه و کروکوديل در درون غذای دانشجويان شکايت کرد و حتی پا را نيز از آن فراتر نهاد و اقدام به نظرسنجی نمود و اعلام کرد که بيش از 99 درصد از دانشجويان از سلف سرويس دانشگاه ناراضی هستند و آن يک درصد هم که راضی هستند کلا «گياه‌خوار» می‌باشند و به خوردن چمن عادت دارند. اما مديريت دانشگاه آمارهای مجنون را زاييده‌ی ذهن او دانست و گفت که طبق آمار تمام دانشجويان از غذا راضی هستند! مجنون با عصبانيت گفت: «اين تمام دانشجويان که می‌گی کو؟» اما مديريت دانشگاه نگاه عاقل‌اندرسفيهی به وی انداخت و در پرونده‌ی مجنون «ستاره» درج کرد! مجنون تصميم گرفت تا دامنه‌ی فعاليت‌هايش را تغيير دهد و به همين دليل بر کمبود امکانات در خوابگاه‌ها اعتراض کرد اما جز اينکه ستاره‌ای ديگر در پرونده‌اش ثبت شود چيز ديگری به دست نياورد و حتی کيفيت غذاها بدتر شد و خوابگاه‌ها خراب‌تر گرديد. از همان جا بود که مجنون به معنی «رايزنی» پی برد و اهميت «لابی» را کشف کرد و فهميد که «شفاف‌سازی» يعنی کشک و در عوض رو به «لاپوشانی» آورد!

ادامه دارد....

*****

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاریخ 27/3/89

زنشناسی با استفاده از فرمول راديکال با ریشه‌ی زياد!

2010-07-09T15:08:00.001+04:30

اين مطلب راجع به زن و جماعتِ نسوان است. البته در همين ابتدای كار بايد عرض كنم كه بنده به شدت فمينيست بوده و طرفدار جنبش‌های زنانه هستم!.. آهای پسر سنگين باش!... همچنين بايد شفاف‌سازی كنيم كه اين نوشته نه قصد توهين به كسی دارد ونه می‌خواهد متلك‌پرانی نمايد!.. اصلا اين نوشته هيچ چيز خاصی برای گفتن ندارد و فقط تصميم نگارنده بر آن بوده تا با استفاده از اين ادبيات بتواند حقوق زنان را ايفا نموده و ايشان را به ادامه‌ی زندگی اميدوار سازد!... بنده ملتمسانه تقاضا دارم كه خانمهای عزيز مرا مورد عنايتِ لنگه كفشهايشان قرار نداده و در عوض به زوايای پنهان در نوشته توجه نمايند!... خدا وكيلی ببينيد اين ستون چگونه ما را به عجز و التماس انداخته!!... باز هم توضيح می‌دهم كه اين مطلب منظورش يكسری چيزهای ديگری است و سعی شده از ديدِ برخی از آقايان كه هم من و هم شما ميشناسيمشان به اين مسلئه بپردازيم و از ادبيات ايشان بهره ببريم، اما بنابر صلاحديد تصميم گرفتيم كه با اين لحن اين مطلب را عرضه نماييم!... ای‌بابا!!... آقا اصلا بنده نوشتن اين سطور را تكذيب نموده و اعلام می‌كنم كه اين مطلب را در حالت ناهوشياری نوشته‌ام!.. حالا خوب شد!!؟... به هر حال با حفظ تمامی اصول و نكات ايمنی در ادامه به بررسي اين موجودِ ناشناخته می‌پردازيم.

- تعريفِ كلمه‌ی زن:

كلمه‌ی «زن» از واژه‌ی «ظن» گرفته شده و معنی و مفهوم آن نيز دقيقا به همان واژه بر ميگردد! برخی از مردان هم هستند كه نام اين موجود را از «زن» به «ضعيفه» تغيير داده‌اند كه همين حركت به عنوان رنسانسی در علم شناختِ اين پديده به وجود آورده است.

- تاريخچه‌ی زن:

زنان از همان ابتدای تاريخ به عنوان موجوداتی دردِسرساز و مرد بيچاره‌كن شناخته شده‌اند به نحوی كه اولين زن تاريخ سبب شد كه نسل آدميزاد از بهشت اخراج شده و به زمين گرم بخورند! زنان در طول تاريخ بارها ثابت نموده‌اند كه می‌توانند تاريخ را جابجا نموده و حتی چرخه‌ی حياتِ بشری را دچار دگرديسی نمايند. در طول تاريخ همواره از زنان به عنوان موجوداتی خونخوار ياد می‌شود و برای نمونه ميتوان به «هندِ جگر خوار» اشاره نمود كه از اين شخص به عنوان مرجعی برای شناختِ روحيه‌ی زنان نام برده می‌شود!

- نقش زن در ايران قديم:

زن در جامعه‌ی قديم ايران مساوی بود با «قمه»! همچنين وظيفه‌ی آنها در آن برهه از زمان به زادن گاوهای نر و شيرهای خيلی نر تر خلاصه می‌شده!

- نقش زن در جامعه‌ی امروز:

زنان در جامعه‌ی امروز دچار تغيير كاربری شده‌اند به نحوی كه با استفاده از آنها می‌توان برای ورود به دانشگاه سهميه گرفت. البته هنوز بر ما معلوم نگرديده كه چه نوع زنی برای چه رشته‌ی دانشگاهی مناسب است كه اميدواريم به لطفِ مسئولين بر ما مشخص گردد مثلا برای قبولی در مقطع دكترای جراحی قلب به چه تعداد زن احتياج داريم. از قديم هم گفته‌اند كه هر كه زنش بيش مدركش بيشتر!

- ايدئولوژی زنان:

تمامی زنان دارای عقايدِ مشتركی هستند و همگی آنها اعتقاد دارند آقايان گرگهايی هستند كه لباس ميش پوشيده‌اند! (به نظر نگارنده زنان در اين مورد كاملا حق دارند و حرفشان درست است!)

- تقسيم‌بندی زنان از نگاهِ مردان:

زنان به دو دسته‌ی كلی تقسيم می‌شوند:

1- آنهايی كه دماغشان را عمل كرده‌اند

2- آنهايی كه می‌خواهند دماغشان را عمل كنند!

- زنان و قانون:

از آنجايی كه از قديم گفته‌اند عقل زن جماعت نسبت به مردان از حجم كمتری برخوردار است به همين دليل اين جماعت از همه چيز به اندازه‌ی نصفش سهم دارند كه به نظر ما همان نصف هم از سرشان زياد است و بايد نصف‌تر شود! در ضمن چون زنان نمی‌دانند كه صلاحشان در چيست بهتر است در دوران مجردی حرفِ آقايشان را گوش دهند و در دوران تاهل نيز عبد و عبيدِ آن يكی آقايشان باشند!

- زن و سياست:

هان!!؟... ببخشيد خط رو خط افتاد!!

- زن از ديدگاهِ مردان:

حيطه‌ی كار زن همان آشپزخانه و پوشكِ بچه است! پس چه بهتر كه تعدادِ اين موجود در آشپزخانه بيشتر شود تا تنوع غذايی نيز بيشتر گردد! از نظر مردان زنان هيچ فرقی با پفك‌نمكی ندارند و آقايان مجازند هر وقت دلشان خواست هر تعداد پفك‌نمكی كه دلشان خواست بخرند، آنهايی هم كه پول خريدِ پفك‌نمكی را ندارند آن را می‌دزدند و يا........!

خدا را شاهد می‌گيرم كه اين نوشته‌ها اعتقاداتِ قلبی بنده نمی‌باشد!!... نزن خانم!!... نزن!!... اصلا تا همين‌جای مطلب هم شانس آورديم كه خانوهای تحريريه ما را قيمه‌قيمه ننموده‌اند!

برگرداندن زاويه‌داران به دامان سياست!

2010-07-08T14:47:00.002+04:30

والا چه عرض کنم؟! يکی از مسئولين گفته که بايد سياستمداران با زاويه را به دامان سياست برگردانند! خداييش ما هرچقدر که به ديکشنری و لغت‌نامه و 118 رجوع نموديم متوجه نشديم که منظور ايشان از «زوايه‌داران» چيست و کيست! اصولا اينجا اين سوال مطرح می‌شود که يک سياستمدار زاويه‌اش بايد چه اندازه باشد و کلا زاويه‌ی مطلوب برای سياست در چه حدی است!؟ مثلا اگر کسی زاويه‌اش تند باشد در کدام جناح قرار می‌گيرد و يا اگر کسی زاويه‌اش باز باشد و يا 180 درجه زاويه داشته باشد در کدام جناح!؟ به هر حال اگر نظر ما را جويا باشيد بايد عرض کنم که ما طرفدار سياستمدارانی با زاويه‌ی 90 درجه هستيم که به احتمال زياد جزو ميانه‌روها قرار می‌گيرند! پيشنهاد می‌شود از اين به بعد برای اينکه سياستمداران زاويه‌دار از بی‌زاويه‌ها مشخص شوند، مراجع‌ذی‌صلاح با استفاده از نقاله و گونيا زاويه‌ی سياستمداران و کانديداها را اندازه بگيرند و افرادی که زوايای‌شان بودار بود کلا از دور خارج گردند. به قول شاعر: «تيم ما خيلی عاليه، توپ رو بزن تو زاويه!» (اين شعر کلا با قضيه بی‌ربط بود! والا!)

وقتی مجنون گلاب به روتون جوان بود!... قسمت نهم

2010-07-04T18:28:00.001+04:30

در زمانهای قديم مردی می‌زيست به نام «مجنون» که عاشق دختری بود به نام «ليلی».

چو مجنون وارد دانشگاه شد به توصيه‌ی پدرش سر به زير می‌انداخت و تا چند روز اول مشغله‌ای جز درس خواندن نداشت اما پس از مدتی نتوانست تا نسبت به اتفاقاتِ پيرامونش متفاوت باشد به همين دليل اقدام به دوست‌يابی نمود و با دوستان تازه‌اش مشغول رد و بدل کردن جزوه و تقلب و آهنگ‌های جديد شد. از آنجايی که مجنون نيمی از هفته را در دانشگاه آزاد و نيمی ديگرش را در دانشگاه سراسری می‌گذراند به همين دليل با ديدن تفاوت‌های اين دو دانشگاه بالاخص در قسمت غذاخوری‌شان روزی نبود که دچار مسموميت نشود! به هر حال از آنجايی که روشنفکری (غرب‌زدگی!!) در دانشگاه‌های آن زمان بسيار چشمگير بود پس از مدتی مجنون نيز تحت تاثير محيط اطرافش قرار گرفت (اصولا مجنون به سرعت تحت تاثير قرار می‌گرفت) و متاسفانه رگه‌هايی از روشنفکری در او نمود پيدا کرد. پس موهايش را دم‌اسبی کرد و ريش‌هايش را با بافت آفريقايی تزيين نمود! پدرش از اين تغييراتِ پسرش به شدت برآشفت و شب هنگام که مجنون در خواب بود با ماشين چمن‌زنی موهای وی را از ته تراشيد و ريش‌هايش را هم به اندازه معمول درآورد! چو مجنون از خواب برخواست و خود را در آينه ديد خود را بسيار شبيه به «آنلکا» (فوتباليست فرانسوی) ديد و در فراق موهايش گريه‌ها سر داد. از همان زمان که مجنون کله‌ی تاسش را درآينه ديد فهميد که «شفاف‌سازی» چيز بسيار واجبی است و به همين دليل به آن متمايل شد و از همان زمان بود که بيشتر از پيش روشنفکر شد!

ادامه دارد....

*****

چاپیده شده در روزنامه‌ «فرهنگ آشتی» به تاريخ 26/4/89

مکاتبه با مشاور

2010-07-02T01:14:00.008+04:30

مكاتبه با مشاور:

با عرض سلام و خسته نباشيد خدمت شما مشاور محترم. اينجانب دختری بيست‌ساله هستم از تهران. در اين لحظه كه مشغول نوشتن اين نامه به شما هستم، روی لبه‌ی پشت‌بام ساختمان پنجاه طبقه‌ای كه مشرف به خيابان است نشسته‌ام و قصد خودكشی دارم! قبل از هر چيز از شما تقاضامندم تا از مسئولين بخواهيد فكری به حال آسانسور ساختمان ما بكنند، زيرا بنده مجبور شدم برای رسانيدن خود به پشت‌بام از طبقه‌ی اول تا طبقه‌ی پنجاه و يكم را از طريق پله‌ها طی كنم زيرا آسانسور خراب است! اكنون كه مشغول نگارش اين نامه هستم مامورين آتش‌نشانی را در خيابان می‌بينم كه پارچه‌ای زرد رنگ را نگه داشته‌اند و با ايما و اشاره (كه خيلی هم واضح نيست!) به من اشاره می‌كنند تا روی پارچه بپرم ولی من به سبب اينكه دانشجوی فيزيك هستم می‌دانم كه چون ارتفاعم از زمين خيلی زياد است به همين دليل انرژی پتانسيل نهفته در من خيلی زياد است و در صورت پريدن، اين انرژی به انرژی جنبشی تبديل خواهد شد و به سبب قدرت و شتاب زياد، پارچه‌ای كه ماموران برايم نگه داشته‌اند يارای مقاومت نخواهد داشت و حتما پاره می‌شود. به هر حال از شما مشاور محترم خواهشمندم تا به من كمك نموده و بگوييد كه بالاخره بپرم يا نپرم؟

با سپاس از شما؛ از طرف دختری روی لبه‌ی پشت بام!

جواب مشاور:

با عرض سلام و وقت بخير خدمت شما دختر خانم محترمی كه قصد خودكشی داريد. قبل از اينكه جواب شما را بدهم لازم است تا فاكتورهای موجود را بررسی نموده و شرايط را سبك‌ سنگين نماييم تا بتوانيم يك تصميم خوب و به درد بخور را برای شما اتخاذ نماييم! اول از همه بايد به اين اراده‌ی فولادين و مصمم شما تبريك بگويم كه توانسته‌ايد آن همه پله را يكی‌يكی طی نموده و خود را به آغوش پشت‌بام برسانيد. آفرين بر اين عزم و اراده! نكته‌ی دوم اين است كه به سبب خراب بودن آسانسور احتمالا هيچ مامور و يا روانكاوی حاضر نخواهد شد تا از طريق پله‌ها خودش را به شما برساند و به شما مشاوره دهد و به نظر بنده نامه نوشتن بهترين روشی بوده كه شما پيش رويتان داشته‌ايد! آفرين به اين همه ذكاوت و دورانديشی! نكته‌ی سوم اين است كه مامورين آتش‌نشانی به دليل اينكه بودجه و امكانات ندارند پس نردبانشان به پشت‌بام نمی‌رسد و اگر خيلی برسد تا طبقه‌ی دهم يا دوازدهم است پس از اين لحاظ خيالتان راحت است كه كسی مزاحم خودكشی شما نخواهد شد! در قدم بعدی بايد به بررسی قرائن و شواهد بپردازيم تا بتوانيم يك جواب درست و حسابی را به شما ارائه دهيم. اول از همه طبق گفته‌ی خودتان شما پنجاه طبقه را از طريق پله‌ها طی نموده‌ايد كه اين يعنی اينكه شما كلی كالری سوزانده‌ايد و كلی انرژی صرف نموده‌ايد واگر نخواهيد خودكشی كنيد و بخواهيد كه اين پنجاه طبقه را دوباره از طريق پله‌ها پايين بياييد دوباره كلی كالری و انرژی ديگر صرف خواهيد نمود كه با اين همه گرانی و تورم و اينها صرف نمی‌كند و بهتر است كه شما خودكشی نماييد. نكته بعدی كه شما بايد به آن دقت داشته باشيد اين است كه آن همه مامور آتش‌نشان كه وقت گذاشته‌اند و آمده‌اند آنجا الكی كه نيست و كلی وقت و انرژی و سرمايه را تلف نموده‌اند و به اين دل خوش كرده‌اند كه شما پايين بپريد و ايشان نيز شما را با پارچه بگيرند و كلی صفا كنند و تشويقی بگيرند و اگر شما خودتان را خودكشی ننماييد يعنی اينكه آنها را علاف خودتان كرده‌ايد كه اين اصلا كار درستی نيست و اين يعنی تلف نمودن وقت و انرژی نيروهای كارآمد! در ضمن شما بايد اين نكته را هم در نظر داشته باشيد كه افرادی كه دور آنجا جمع شده‌اند به اين اميد گرد هم آمده‌اند كه يك صحنه‌ی هيجان‌انگيز را مشاهده نموده و بعد بلوتوثش را پخش نمايند و اگر شما خودكشی نكنيد تمامی آنها ضايع خواهند شد و ممكن است دچار سرخوردگی شوند و همگی معتاد گردند!. بنده الان متوجه شدم كه تاريخ نامه‌ی شما برای شش‌ماه پيش است و احتمالا شما نه تنها خودكشی نموده‌ايد بلكه هفت‌كفن هم پوسانده‌ايد و مطمئن هستم آن خبری كه شش‌ماه پيش مبنی بر خودكشی يك دختر شنيده‌ام مربوط به شما بوده! به هر حال عقل هم خوب چيزی است و آدم بايد بداند كه در شرايط بحرانی نامه‌اش را از طريق پيك موتوری و يا حداقل از طريق پست پيشتاز به مقصد بفرستد نه اينكه نامه‌ای به اين مهمی را از طريق پست معمولی ارسال كند! به هر حال برای اينكه خوانندگان اين مجله تجربه خوبی كسب كنند جواب نامه‌ی شما را داديم و اميدواريم كه ساير افراد جامعه اين نامه و پاسخش را بخوانند و متنبه شوند!!

*****

چاپيده شده در مجله «ايران‌ما» خدابيامرز به تاريخ 1/3/89 ستون مکاتبه با مشاور

وقتی مجنون کوچک بود!.. قسمت هشتم

2010-06-29T20:18:00.009+04:30

در زمانهای قديم مردی می‌زيست به نام «مجنون» که عاشق دختری بود به نام «ليلی».

در همان دوران که مجنون کوچک بود و فوتباليست شده بود به ناگاه با مصدوميت رباط صليبی‌اش مواجه شد و به ناچار مدتی تحت نظر فيزيوتراپيست خانه نشين شد. در همان زمان به شدت تحت تاثير دکترش قرار گرفت و تصميم گرفت تا فوتبال را کنار بگذارد و در عوض به تحصيل علم و دانش روی آورد! پس تصميم گرفت تا در کنکور شرکت کند و آينده‌ی خودش را بسازد. در همان حالی که مشغول شرکت در کلاس‌های کنکور بود خبر آمد که قرار است کنکور بالکل حذف شود. از آنجايی که مجنون پسری زود باور بود بدجوری به اين خبر دل خوش کرد اما نه کنکور حذف شد و نه وی توانست تا وارد دانشگاه شود! (همين سطور نشان دهنده‌ی آن است که بحثِ حذفِ کنکور از همان دوران پارينه‌سنگی در جريان بوده و تا امروزه در حد باد هواست و صرفا مبحثی برای جذب آرا بوده است!) پدر مجنون که آرزو داشت پسرش در رشته علوم‌سياسی در دانشگاه قبول شود کلی هزينه کرد و دوباره مجنون را در کلاس‌های کنکور ثبت‌نام کرد و در روز کنکور هم از طريق يکی از دوستانش سوالات کنکور را خريداری کرد و برای محکم‌کاری نيز مجنون را مشمول استفاده از سهميه کرد! به هر حال مجنون توانست تا هم در رشته‌ی علوم سياسی دانشگاه آزاد و هم در رشته‌ی فلسفه و منطق دانشگاه سراسری قبول شود. به اصرار پدرش علوم سياسی را انتخاب کرد ولی به دليل اينکه اصولا در آن زمان دانشگاه هرکی‌هرکی بود و وی نيز جزو آقازاده‌ها محسوب می‌شد توانست تا همزمان با علوم سياسی دانشگاه آزاد مشغول تحصيل در رشته‌ی فلسفه و منطق دانشگاه سراسری نيز بشود! در همان دوران دانشگاه بود که رگه‌هايی از «فوفوليسم» در وی نمود پيدا کرد!

ادامه دارد...

*****

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاريخ 25/3/89

وقتی مجنون کوچک بود!.. قسمت هفتم

2010-06-28T18:12:00.003+04:30

در زمان‌های دور مردی می‌زيست به نام «مجنون» که عاشق دختری بود به نام «ليلي».

وقتی مجنون کوچک بود علاقه‌ی فراوانی به شعر و شاعری داشت و مدام در وصف «رنج‌های بشری» و «فقدان‌های موجود در نهاد بشری» رباعی می‌سراييد و گاهگداری هم تحت تاثير «ايرج ميرزا» پيرامون مرغ‌همسايه و خر مش‌قلی شعر هايکو ترنم می‌نمود! پدر مجنون که مردی با تجربه و بسيار پخته (مغز پخت!) بود می‌دانست که شعر و شاعری برای پسرش نان نمی‌شود و به همين دليل برای اينکه وی را از آن حال و هوا خارج کند مجنون را در کلاس آموزش فوتبال ثبت‌نام نمود! از آنجایی که مجنون دارای روحيه‌ای لطيف بود در ابتدای کار خودش را به سختی با مستطيل قهوه‌ای (زمين خاکی!) وفق داد و هرگاه روی ساق پای حريف تکل می‌زد دچار عذاب وجدان می‌شد و می‌نشست های‌های گريه می‌کرد و آنقدر از کسی که رويش خطا انجام داده بود دلجويی می‌کرد که حال طرف بهم می‌خورد و مشتی حواله‌ی صورت مجنون می‌نمود! پس از مدتی مجنون توانست با محيط فوتبال سازگاری پيدا کند و به ادبيات فوتبالی علاقه‌مند شد و حتی اشعاری نيز در وصف «سوراخ‌های دروازه» و «شير سماور» سراييد! وی آنقدر تحت تاثير محيط فوتبال قرار گرفته بود که هر از چند گاهی تحت تاثير «مارکو ماتراتزی» قرار می‌گرفت و با لگد و مشت و اردنگی به شکم حريفان حمله‌ور می‌شد و حتی با هم‌تيمی‌های خودش زد و خورد می‌کرد (البته به قصد شک وارد کردن!). از همان دوران بود که مجنون رو به فوتبال ناپاک آورد و با آنکه هنوز کودک بود اما فحش‌هايی‌ بلد بود که سنگ را آب می‌کرد! پدر مجنون هم از اين تغييرات به وجود آمده در پسرش به خودش می‌باليد و آينده‌ای درخشان را برای مجنون متصور بود!

ادامه دارد...

*****

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاريخ 24/3/89

برخی از طنزهای منتشر شده‌ در شماره‌ی اول مجله «ايران‌ما» خدابيامرز!

2010-06-25T18:13:00.008+04:30

- مرفهين دردمند!

در خبرها چنين آمده بود كه يك نفر متكدی (گدا) با درآمد ماهانه سه ميليون تومان در استان سمنان شناسايی شد! قبل از هر چيز ما مراتب همدردی خودمان را با اين متكدی سمنانی عزيز ابراز می‌داريم و اعتراف می‌كنيم كه اين درآمدِ ناچيز برای اين همه استعداد و پشتكار خيلی كم است و همكاران ايشان در تهران با صرفِ نيمی از انرژی ايشان مشغول پول پارو كردن هستند! به هر حال از قديم گفته‌اند پول روی زمين ريخته منتهی نحوه جمع كردنش تفاوت دارد! بگذريم...!

اصولا جامعه‌ی ما به دو دسته تقسيم می‌شود: 1-آنهايی كه تكدی‌گری می‌كنند 2-آنهايی كه تكدی‌گری نمی‌كنند!

1-آنهايی كه تكدی‌گری می‌كنند: اين قبيل افراد به جای اينكه عمر و وقت خود را صرف درس خواندن و دانشگاه و شركت در آزمونهای استخدامی و مصاحبه و اينها نمايند يكراست وارد بازار كار می‌شوند! البته برخی از اين متكديان جزو اقشار تحصيل كرده هستند و از مفاخر و استعدادهای درخشان به حساب می‌آيند! لازم به ذكر است كه تكدی‌گری فقط اين نيست كه شما برويد سر چهارراه و دستتان را دراز كنيد بلكه آن دسته از افرادی هم كه برای دوزار ده شاهی حقوق و وام جلوی رييس و آبدارچی و سردبير و مديرمسوول و غيره سرشان را كج می‌كنند و هی التماس می‌نمايند هم جزو اين گروه هستند منتهی از نوع «متكديان نهفته!»

2-آنهايی كه تكدی‌گری نمی‌كنند: آن دسته از افرادی كه در اين گروه قرار دارند يا شغلشان آزاد است يا مغزشان!! اگر شغلشان آزاد باشد پس از مدتی به سبب اجرای قانون ماليات بر ارزش افزوده و حذف يارانه‌ها و سياستهای حاكم بر بازار و غيره، كمپلت ورشكسته می‌شوند و پس از مدتی به گروهِ اول يعنی تكدی‌گری روی می‌آورند! آنهايی هم كه مغزشان آزاد است يا هنرمند هستند يا روزنامه‌نگار و خبرنگار! واين جماعت چون كلا مغزشان آزاد است عمرا اگر از گرسنگی هم بميرند به گدايی نخواهند پرداخت و هر بلايی هم كه سرشان بيايد حقشان است!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

- مبادله‌ی ببر روسی با پلنگ ايرانی!

در خبرها آمده بود كه در يك مبادله‌ی پاياپای و كالا به كالا، مسوولين ايرانی اقدام به تاق زدن دو قلاده پلنگ ايرانی با دو قلاده ببر روسی نموده‌اند. البته از آنجايی كه امسال سال ببر و پلنگ و اين قبيل جانوران است اين اقدام جای تقدير دارد! اگر يادتان باشد چند وقت قبل نيز چند قلاده آهو به يكی از كشورهای عربی صادر شد كه البته بعدا تو زرد از آب درآمدند! به هرحال اميد است كه با اين قبيل اقدامات صادرات غيرنفتی ما روز به روز بيشتر و بيشتر شود! ما برای اينكه قضيه برای شما بيشتر روشن شود به سراغ ببرهای وارداتی رفتيم و با زبان روسی يا ايشان وارد گفتمان شديم كه به شرح ذيل است:

ما: «سلام جناب ببر! چه احساسی داريد كه وارد ايران شده‌ايد؟»

ببر: «اولا ما قبلا اهل ايران بوديم و با كلی مكافات از طريق مرز به روسيه و سيبری فرار مغزها نموديم ولی از شانس بد امروز ديپورتمان كردند!»

ما: «چه پيغامی برای مسوولين داريد؟»

ببر: «از مسوولين خواهشمنديم كه بگذارند به زندگی‌مان برسيم و فردا پس فردا ما را با موش و قورباغه مبادله نكنند و اجازه دهند تا به درد خودمان بميريم!»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

- تير شرطی!

آقای هاشمی رييس فدراسيون تيراندازی گفت: «شرط‌بندی در تيراندازی حلال است!» ايشان برای اينكه منظورشان را به قول امروزی‌ها روشنتر (ماستمالی!) بيان نموده باشند افزودند كه: «تيراندازی جزو ورزشهای توصيه شده است و شرطبندی در آن حلال است، زيرا كسی كه امروز تير می‌اندازد ممكن است فردا موشك پرتاب نمايد!» لازم به ذكر است كه تمامی جملات داخل گيومه از اظهارات آقاي رييس فدراسيون است و ما فقط آنها را نقل نموده ايم! پيشبينی می‌شود كه پس از اين اظهارات مردم به صورت دسته‌دسته و فوج‌فوج به سمت سالن‌های تيراندازی روانه شوند و شرطی ببندند و در اين كار خير سهيم گردند و شايد هم پولی به جيب زدند و بارشان را بستند! تازه كلی هم اشتغال‌زایی می‌شود و اوقات فراغت مردم به نحو احسن پر می‌شود و ديگر كسی سمت اعتياد و دزدی و قُمار نمی‌رود!!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

- درمان با نگاه!

محققان می‌گويند اگر می‌خواهيد از سرماخوردگی و آنفولانزا خلاص شويد کافیست به کسانی که دچار اين بيمار‌ی‌ها هستند نگاه کنيد! اين دانشمندان اعلام نموده‌اند که اين نگاه کردن باعث ترشح پادتن می‌شود و شخص نگاه کننده را در مقابل اين امراض واکسينه می‌کند! البته محققان اعلام نکرده‌اند که برای هر نوع مرضی چه نوع نگاهی مناسب است؛ ولی ما خودمان حدس می‌زنيم که مثلا برای بيماريی‌هایی از قبيل ايدز و هپاتيت نوع نگاه بايد زيرچشمی و يا از طريق سوراخ کليد درب باشد! و يا مثلا برای مقابله با امراضی مانند ناراحتی‌های عصبی و گوارشی نوع نگاه بايد بِر و بِر و خیره باشد! محققان اکيدا توصيه نموده‌اند که اين درمان برای افراد چشم‌چران و هيز نيز کاربرد دارد به شرطی که نگاهشان مديريت شده و زاويه‌اش معقول باشد! ما برای تحقيقات بيشتر به سراغ يکی از بيمارانی که در ويترين قرار داده شده بود تا عابرين با نگاه کردن به او خود را واکسينه نمايند رفتيم و حالش را جويا شديم و او نيز گفت: «تا تو نگاه می‌کنی کار من آه کردن است، ای به فدای چشم تو اين چه نگاه کردن است!؟»

*****

چاپيده شده در مجله‌ی مرحوم (!) «ايران‌ما» شماره‌ی اول به تاريخ 1/3/89

و باز هم تکرار...

2010-06-24T17:37:00.003+04:30

مجله‌ی «ايران‌ما» پس از انتشار دومين شماره‌اش لغو امتياز شد.

لازم به ذکر است که تمام شمارگان مجله از درون چاپخانه جمع‌آوری شد و مجال نشستن روی دکه را نيافت!

اين بود دومين شماره‌ی مجله‌ی ما و پايان کار «ايران‌ما»!

نظرسنجی پيرامون جام‌جهانی

2010-06-21T20:36:00.003+04:30

پنجاه و يك درصد از مردم دنيا در يك نظرسنجی اعلام نموده‌اند كه برای قهرمان شدن تيمشان در جام‌جهانی حاضرند هركاری بكنند! مثلا يكسری گفته‌اند كه حاضرند يك هفته بدون غذا زندگی كنند و يكسری هم اعلام كرده‌اند كه آمادگی دارند تا يكی از اعضای بدنشان را بدهند اما تيمشان قهرمان شود! به هر حال اين خارجی‌ها كلا انسانهای سرخوشی هستند و به دليل اينكه گرسنگی نكشيده‌اند كه عاشقی يادشان برود از اين كارهای عجيب‌غريب زياد انجام می‌دهند! ولی‌ ما هم برای اينكه روی اين جماعت را كم كنيم بر آن شديم تا نظرسنجی مشابهی را از مردم خودمان انجام دهيم و از ايشان بپرسيم كه برای قهرمان شدن تيم فوتبال در جام‌جهانی چه فداكاری‌ای انجام ميدهند و به جوابهای متنوعی رسيديم كه در ادامه به ترتيب می‌خوانيد:

1-چی!!!؟ جام‌جهانی!!؟ فوتبال!!؟ قهرمانی!!؟ شوخی داری!!؟ دوربين مخفيه!!؟ برو تا نزدم شل و پلت كنم!

2-برو بابا دلت خوشه! قهرمانی كجا بود!؟ ما حاضريم برای اينكه جزو 32 تيم حاضر در جام‌جهانی بشويم يك هفته خودمان را در معرض شوك‌های شيث رضايی قرار دهيم!

3-جام جهانی كيلو چنده!!؟ فقط تراختور!! تراختور 6 – برزيل 0 !! كل دنيا هوادار تراختورن! تراختور قهرمان جام‌جهانی!! اگه ما قهرمان نشيم تيم رو می‌كشيم بيرون!! دی‌دی‌ری‌دی‌دی تراختور!
4-ما حاضريم بميريم ولی يكبار ديگه در جام‌جهانی به آمريكا گل بزنيم!

5-ما اصلا به اين فوتبال ناپاك كاری نداريم چون مطمئنيم كه تيمهايی مثل برزيل و ايتاليا و انگليس با خريدن داور و قطع كردن برق استاديوم و انجام دادن فوتبال ناپاك و گرفتن تماسهای مشكوك با بچه‌های تيم ما حق تيم ما را می‌خورند و اصلا بهتر است كه ما جام‌جهانی را تحريم كنيم مثل همين الان كه تحريم كرديم و نرفتيم! حالا هی شما بگين گربه دستش به گوشت نميرسه! باباجان اين روزها براش قلاب ميگرن ميرسه!

6-برو بابا دلت خوشه! پولش رو يكی ديگه ميگيره حرصشو ما بخوريم!؟ با اين همه گرونی! فوتبالم كجا بود!؟ وام سراغ نداری؟ بنزين داری دو ليتر؟ شبكه شتاب قطع شده موندم چطوری قبضامو پرداخت كنم! اين خارجی‌ها اگه عقل درست و حسابی داشتن كه جمعه‌ها سركار نمی‌رفتن!

وقتی مجنون کوچک بود!..قسمت ششم

2010-06-19T18:42:00.004+04:30

در زمانهای قديم مردی می‌زيست به نام «مجنون» که عاشق دختری بود به نام «ليلی».

چو مجنون توانست تا به رده‌های بالاتر مکتب‌خانه برسد در همان زمان نيز مشمول تغيير کتب درسی شد. مثلا «دارا و سارا» در صفحات جداگانه در کتاب فارسی قرار گرفته بودند و عناوين درسها نيز از اين قرار شده بود که «دارا يارانه دارد!»، «سارا يارانه ندارد!». مجنون طبق عادت هميشگی‌اش بدجوری دل‌بسته‌ی «سارا» شد به همين سبب به سفارش پدرش دروس مربوط به «سارا» را حذف نمودند و به جايش داستان «تصميم اصغر» را در کتاب گنجاندند! از آنجايی که مجنون به شدت دلبسته‌ی تاريخ بود از ميرزای مکتب‌خانه پرسيد که چرا درس تاريخ در مکتب‌خانه تدريس نمی‌شود و ميرزا نيز در جواب او گفت: «تاريخ؟ کدام تاريخ؟ تاريخ ما از چندين سال ديگر رقم خواهد خورد و ما الان خارج از تاريخ هستيم!» مجنون چو اين را بشنيد سخت آزرده شد و گفت: «پس ما کشکيم؟» و ميرزا پاسخ گفت: «يک چيزی هم آنورتر از کشک!» به هنگام درس رياضی مجنون هميشه غرق در تفکرات خودش می‌بود و به اين فکر می‌کرد که چرا دودوتا در عمل چهارتا نمی‌شود و چرا برخی مواقع علامتِ بزرگتر به سمت عدد کوچکتر متمايل می‌گردد!! خلاصه مجنون در همان زمانها بود که به «سوفسطائيان» متمايل شد و آنقدر در مورد هر درسی بحث می‌کرد که در آخر ميرزای مکتب‌خانه از دستش جان به لب شد و پدر مجنون را به حضور طلبيد و به وی گوشزد نمود که جلوی پسرش را بگيرد وگرنه افکار پرسش‌گرانه‌ی مجنون سرش را بر باد خواهد داد! پدرش نيز با استفاده از ابزار گفتگو مثل کمربند و پنجه‌بوکس توانست تا مجنون را به راه بياورد و افکار مخربش را مهار نمايد! از همان‌جا بود که مجنون کتک‌خورش ملس شد و رو به «منگوليسم» نهاد!!

******

چاپيده شده در روزنامه‌ی «فرهنگ آشتی» به تاريخ 23/3/89

وقتی مجنون کوچک بود!..قسمت پنجم

2010-06-14T18:58:00.003+04:30

در زمان‌های قديم مردی می‌زيست به نام «مجنون» که عاشق دختری بود به نام «ليلی».

پس از آنکه مجنون توانست با نمرات بالا واحدهای درسی‌اش را پاس کند، پا به عرصه‌ی تعطيلات تابستانی نهاد. پس مجنون تصميم گرفت تا اوقات فراغتش را در کلاس‌های آموزش موسيقی و زنبورک‌نوازی سپری نمايد ولی پدرش او را از اين اقدام بر حذر داشت و گفت که موسيقی و هنر به‌ درد نمی‌خورند و باعث می‌شوند تا ذهن آدمی دچار «پارادوکس» شود و از ترس اينکه مبادا پسرش رو به موسيقی و هنر و حرکات موزون بياورد بر آن شد تا اوقات فراغت پسرش را غنی‌سازی نمايد! مجنون چو اين را شنيد سخت برآشفت و گفت که غنی‌سازی ديگر چه صيغه‌ايست؟ پدرش هم در جواب گفت: «غنی‌سازی يکی از اصول لاينفک زندگی است و در تمام مراحل کاربرد دارد. اين روزها همه چيز را غنی می‌سازند، نان را غنی‌سازی می‌کنند، ماکارونی را غنی‌سازی می‌کنند، ماست و شيرخشک و پفک‌نمکی را غنی‌سازی می‌کنند، اورانيوم و حشره‌کش و امشی را غنی‌سازی می‌کنند! پس تو هم بايد اوقات فراغتت را غنی‌سازی کنی!» چو مجنون سخنان پدرش را شنيد خود را به دست پدرش سپرد تا غنی‌سازی شود. پس پدرش او را به سمت طويله برد و وظيفه‌ی جمع کردن فضولات گاو و گوسفندان را به وی حواله کرد و گفت: «آينده‌ی بشر در دستان توست زيرا اين فضولات همگی تبديل به کود می‌شوند و باعث رشد گياهان و درختان و غلات می‌گردند و قوتِ لايموت روستاييان را فراهم می‌کند و وارد سفره‌های خانوار می‌شود!» مجنون پس از ورود به طويله و مشاهده فضولات کشف کرد که ماهيت هر چيزی همان نيست که نشان می‌دهد و ماهيت اشياء در لابه‌لای آنها نهان است و به علم «دواليسم» (دوپنداری!) پی برد. ولی پس از چند روز کار طاقت‌فرسا در طويله تمام ايدئولوژی‌هايش را به دست فراموشی سپرد و همانجا بود که به مکتب «تاپاليسم» روی آورد‍!

ادامه دارد...

*****

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاریخ 22/3/89

کلاغ يا طاووس؟ مهم پرنده بودن است...

2010-06-12T18:08:00.003+04:30

حکايتِ ما هم شده مثل حکايتِ آن پرنده‌ای که ابراهيم تکه تکه‌اش کرد و هر تکه‌اش را بر نوکِ کوهی نهاد تا بلکه به اذن پرودگار تمام تکه‌های منفصل از هم دوباره به هم پيوند بخورند و پرنده جان بگيرد!
آری... حکايتِ ما نيز چنين است
ما سال‌هاست که در ستيغ قله جای گرفته‌ايم و بوی عفن گنديدنمان به هوا خاسته و زير نور خورشيد برنزه می‌شويم!...
اما....
دل به روزی سپرده‌ايم تا خداوند اذن سر دهد و تمام تکه پاره‌های ما را به هم وصل کند و ما پر بگيريم...
تا اوج...

وقتی مجنون کوچک بود!..قسمت چهارم

2010-06-11T17:08:00.002+04:30

در زمانهای قديم مردی می‌زيست به نام «مجنون» که عاشق دختری بود به نام «ليلی».

چو مجنون به هفت‌سالگی رسيد پدرش او را به مکتب‌خانه سر کوچه‌شان بُرد ولی مدير مکتب به وی گفت که چون منزلشان در محدوده‌ی آنها نيست از ثبت‌نامش معذورند! پدر مجنون چو اوضاع را بديد فهميد که اگر بخواهد پسرش را در محدوده‌ی خودشان ثبت‌نام نمايد بايد فرسخ‌ها راه را طی نمايد و برای فرزندش گاری و درشکه سرويس بگيرد و از آنجايی که وی آدمی مقتصد بود پس به زير ميز مدير مکتب‌خانه رفت و در آنجا مبلغی را به عنوان همياری به مکتب‌خانه پرداخت و توانست تا منزلش را به محدوده مکتب‌خانه وارد نمايد! مجنون‌شناسان اين دوره از زندگی مجنون را به عنوان نقطه‌ی عطفی در زندگی او دانسته‌اند زيرا مجنون در همان ابتدای ورودش به مکتب‌خانه به شدت تحت تاثير ميرزای مکتب‌ که ردای شکلاتی به دوش می‌انداخت قرار گرفت و هر روز پس از اتمام درس و مشقش به سراغ بحث پيرامون گفتگوی تمدن‌ها می‌رفت و از همان دوران بود که نشانه‌هايی از «نئوليبراليسم!» در وی ظهور کرد. پدر مجنون که مردی محافظه‌کار بود برای دوری فرزندش از اين افکار اهريمنی به سراغ مدير مکتب رفت و زيرآبِ ميرزای ردا شکلاتی را زد و توانست با انجام لابی «ميرزا اصغر ميرغضب‌الدوله» را جايگزين وی نمايد! مجنون که بدجوری مُريدِ ميرزای ردا شکلاتی شده بود نتوانست تا با ميرزا اصغر رابطه خوبی برقرار نمايد ولی از آنجايی که ميرزا اصغر مردی با درايت بود مجنون را به فلک بست! در همان زمان بود که مجنون به تقيه روی آورد و ايدئولوژی‌اش را تغيير داد و رو به «راديکاليسم» نهاد!

ادامه دارد...!

*****

چاپيده شده در روزنامه‌ی «فرهنگ آشتی» به تاريخ 20/3/89

وقتی مجنون کوچک بود!..قسمت سِیُم

2010-06-10T16:40:00.003+04:30

در زمانهای دور مردی می‌زيست که نامش بود «مجنون» و عاشق دختری بود به نام «ليلی».

وقتی مجنون به سن نونهالی رسيد پدرش بر آن شد تا وی را در مهدکودک ثبت‌نام نمايد. وقتی مجنون چندصباحی را در مهدکودک گذراند باز دست از عادت هميشگی‌اش برنداشت و در آنجا عاشق مربی مهدکودکش «خاله پارميدا» شد! پدر مجنون که جزو هواداران پروپاقرص مکتب «شمقدريسم!» بود چو حال و روز او را بديد تقاضا نمود تا بجای «خاله پارميدا»، «عمو اصغر» مربی مجنون شود! مجنون در فراق خاله پارميدا فغان‌ها سر داد و هر وقت سبيل‌های از بناگوش در رفته‌ی عمو اصغر را می‌ديد به ياد «عمو نيچه» می‌افتاد ولی تصميم گرفت تا بجای نااميد شدن به سمتِ حرکاتِ نرم روی بياورد و به همين سبب شروع به خميربازی و سرود خواندن نمود و به انجام حرکاتِ موزون مبادرت ورزيد! مجنون با هم‌مهدکودکی‌هايش کانکشن برقرار کرد و با ايشان «آی‌دی‌مسنجر» رد و بدل نمود و هر روز پس از مراجعت به خانه با دوستانش چت می‌کرد! از همين‌جا بود که پدرش رگه‌هايی از «غرب‌زدگی» را در مجنون مشاهده کرد و تصميم گرفت تا حجت را بر مدير مهدکودک تمام کند؛ پس به مهدکودک رفت و گفت که بايد در آنجا تفکيک‌جنسيتی به وجود آيد و کالسکه کودکانی که مزاحمت نواميس ايجاد می‌کنند توقيف گردد! از آنجايی که مجنون نمی‌خواست تا به خواست پدرش تمکين کند به همين دليل جزو کودکان ستاره‌دار مهدکودک شد و پدرش برای اينکه از فسادِ وی جلوگيری کند او را از آنجا خارج نمود و از همان‌جا بود که مجنون به سمتِ «سانتی‌مانتاليسم» سوق پيدا کرد!

ادامه دارد

*****

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاريخ 19/3/89

وقتی مجنون کوچک بود!..قسمت دُیُم

2010-06-08T20:42:00.004+04:30

چو مجنون نوزاد بود او را پوشک می‌نمودند و آنقدر مصرف پوشکِ وی فراوان بود که پدرش از دست او به تنگ آمد و تصميم گرفت تا علل اين همه بيرون‌روی‌های نوزاد را موشکافی نمايد! پس جماعتی از اطبا و حکما و مهندسين آب و فاضلاب را به حضور طلبيد و دست به دامان ايشان شد. طبيب پس از معاينه‌ی نوزاد گفت: «فرزند شما از لحاظ جسمانی سالم و آکبند است و هيچ‌گونه ضعفی در وی به چشم نمی‌خورد!» حکيم گفت: «شايد مشکل از شير باشد و احتمال می‌رود که شيرخشک چينی بوده است!» مهندس آب و فاضلاب گفت: « هيچ مورد مشکوکی به چشم نمی‌خورد و دستگاه‌های کاتاليزور هم هيچ مورد مشکوکی را گزارش ننموده‌اند!» در همان حالی که پدر مجنون و اطبا و حکما و مهندسين مشغول واکاوی پوشک‌های مجنون بودند متوجه شدند که کودک چهار دست و پا به سمت تلويزيان(!) رفت و محو تماشای آن گرديد. حکيم اشارتی نمود و حاضرين را به سکوت دعوت کرد تا حرکات و سکنات کودک را زير نظر بگيرند! چو ساعت به هشت و نيم (بيست و سی!) رسيد حضار متوجه شدند که کودک در حال بی‌قراری کردن است و با شنيدن هر خبری پوشکش نمناک می‌گردد! از همانجا بود که اطبا و حکما و مهندسين نسخه‌ای پيچيدند و تماشای تلويزيان را قدغن کردند و اعلام نمودند که بايد نوزاد را قبل از ساعتِ بيست و سی درون گهواره گذارند و وی را وادار به خوابيدن نمايند وگرنه نوزاد دچار دگرديسی خواهد شد و اين احتمال می‌رود که در آينده به بع‌بع کردن دچار شود! پدر مجنون چو اين نسخه را شنيد در جا تلويزيان را بفروخت و به جايش پستانک و قنداق خريد و از همانجا بود که مجنون از مدرنيته به سمت سنت روی آورد!

ادامه دارد...

******

چاپيده شده در روزنامه‌ی «فرهنگ آشتی» به تاريخ 18/3/89

وقتی مجنون کوچک بود!

2010-06-06T19:53:00.004+04:30

در زمانهای قديم مردی زندگی می‌کرد که نامش بود «مجنون» و عاشق دختری بود که نامش بود «ليلی». از اين به بعد در اين ستون داستان دلدادگی مجنون به ليلی را برای شما نقل می‌نمايم و اميدوارم که از سرنوشتش عبرت بگيريد و آنرا سينه به سينه برای آيندگان و نوادگانتان بازگو نماييد!

-----------

چو مجنون ديده بر جهان گشود ونگ ‌ونگی سرداد و دو دستی به بند ناف آويزان گشت و خيال جدا شدن از آن را نداشت. از همين رو قابله مجبور شد تا کودک را با اره‌برقی از بند ناف جدا کند! و اين اولين برق‌گرفتگی مجنون در زندگی‌اش محسوب می‌شود! اصولا مجنون از همان ابتدای خلقتش انسانی احساساتی بود و زود به هر چيزی دل می‌بست و بند ناف نيز اولين عشق او در زندگی‌اش بود زيرا می‌دانست که اگر از آن جدا شود مجبور است که کار کند و پول دربياورد و ديگر نمی‌تواند مُفت‌مُفت غذا بخورد و برای خودش لگد بپراند! چو او را از بند ناف به ضربِ اره‌برقی جدا نمودند، دست به اعتصاب غذا زد و آنقدر گريه سر داد تا مجبور شدند برايش دايه بگيرند اما باز مجنون بند ناف را طلب می‌کرد و در فراقش ونگ می‌زد و از همنجا بود که اولين علائم «ناتوراليسم» در وی ظهور کرد! پدرش از اين همه بی‌تابی‌های کودک مجبور شد تا پُليتيک بزند و سياستی نشان بدهد تا کودک را فريب دهد به همين دليل «نِي» را به جای «بند ناف» به کودک غالب کرد و گفت که اين نِی کاربردش همانند بند ناف است منتهی منفذِ ورودش متفاوت است و جنسش مرغوب‌تر است و با کلاس‌تر هم هست! مجنون چو «نِی» را بديد خنده‌ای سر داد و نِی را چنگ زد و قلپ‌قلپ از آن شير نوشيد و دل از بند ناف جدا کرد و عاشق «نِی» شد و از ناتوراليسم به سمتِ «ماده‌گرايي (!)» سوق پيدا کرد. از همانجا بود که مجنون طعم سياست را چشيد و اولين رَکَبِ سياسی‌اش را هم نوش جان کرد و اولين نشانه‌های «پوپوليسم» در او به منصه‌ی ظهور رسيد!

ادامه دارد...

*****

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاریخ 16/3/89

اندر احوالاتِ شورای روستای «دونقطه‌دی آباد»!..آخرين قسمت...

2010-06-03T15:07:00.003+04:30

يكی بود يكی نبود يك روستايی بود كه هم بود هم نبود. مردم اين روستا خيلی شاد بودند و اسم روستايشان هم «دونقطه‌دی آباد» بود. اين روستا يك شورای دهداري داشت كه وظيفه‌اش سر كار گذاشتن رعايا بود.

راويان اخبار اينگونه روايت كنند كه روزی شوراييان در منزل ميرزا چمقلی‌خان گرد هم آمده بودند و قرار بود كه يك رئيس جديد انتخاب نمايند. در شورا رسم بود كه هر كس برای رسيدن به صندلی رياست روی خر مَش‌مُراد كه آبدارچی شورا بود سوار گردد و برای چند دقيقه روی آن دوام آورد. گويند كه خر مَش‌مراد بسيار خر چموش و نا اهلی بود و هرگاه شخصی كه طالب رياست بود به روی پالانش می‌نشست شروع به جفتك‌پرانی و جنغولك‌بازی می‌نمود تا شخص كانديد را كله‌پا نمايد. هر كدام از كانديدها نيز مجاز بودند تا برای چوب لای چرخ گذاشتنِ رقيب خر مَش‌مراد را تهييج نموده و مدام به آن سيخونك و سقلمه و اردنگی بزنند و اصواتِ گرگ و شير و شغال از خودشان درآورند تا خر بيچاره را بترسانند و رقيب زودتر كله‌پا شود! آورده‌اند که:

هر وقت كه كسی ز خر می‌افتاد

بر روی زمين دمر می‌افتاد

از درد كمر كه ناله می‌كرد

يك فحش به خر حواله می‌كرد!

آن كس كه دگر نبود سواره

می‌شد رد صلاحيت بيچاره!

يكی به خره که عشوه می‌داد

يونجه و علوفه رشوه می‌داد

يكی كه به خر سواره می‌شد

آستين كتش كه پاره می‌شد

در آرزوی رياستش بود

اين نيز همان سياستش بود!

گويند كه در اين مصاف اگر كانديدايی از روی خر می‌افتاد بالكل رد صلاحيت می‌شد و هركس كه می‌توانست روی خر بماند به دور بعدی رقابت‌ها وارد می‌شد! آنقدر اين رقابت را ادامه می‌دادند تا فقط يك نفر بماند و به رياست شورا برسد! و هرگاه دو نفر در كسب امتيازات به تساوی می‌رسيدند آنگاه به انجام «سنگ كاغذ قيچی» مبادرت می‌نمودند و برنده‌شان به رياست شورا منصوب می‌گشت. آورده‌اند که:

آينده‌ی رعايا بود در دست خری

كه جفتك می‌پراند سوی هر وری!

گويند كه در آْن روز تمام اعضای شورا در خر سواری ماهر شده بودند و هيچ‌کدامشان حاضر به پايين آمدن از خر مش‌مراد نمی‌شدند و به همين خاطر بين شوراييان جنگ و دعوا درگرفت و فضای شورا متشنج شد. خلاصه آنقدر كار بالا گرفت كه هر كدام از اعضا به سمت پايه‌های ترن‌هوايی حمله‌ور شدند و هر كدام بخشی از آن را به عنوان غنيمت تصاحب نمودند و ميز رياست را خواهان شدند. مورخان فقط تا همين‌جا در وصف روستای «دونقطه‌دی آباد» قلم‌فرسايی نموده‌اند و از اين به بعد اطلاعی از سرنوشت مردمان اين روستا در دست نيست!

مورخان فقط به اين نكته بسنده نموده‌اند كه تنها كسی كه از اين جنگ و دعوا نفع برد همان جناب «اصغر» كه مسئوليت جابجايی‌ پايه‌های ترن‌هوايی را داشت بود و گويند پس از آنكه پايه‌های ترن‌هوايی به يغما رفت، نفس راحتی کشيد و با خود اينچنين گفت:

اوهووی اصغر!

برو به زندگيت برس!

******

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاريخ 10/3/89

اندر احوالاتِ شورای روستای «دونقطه‌دی آباد»!..این داستان: تعطيلاتِ کيلويی!

2010-06-01T18:19:00.004+04:30

يکی بود يکی نبود، يک روستايی بود که هم بود هم نبود. اين روستا بسيار اکتيو و پرنشاط بود و از بس مردمانش خندان بودند که روستايشان را «دونقطه‌دی آباد» ناميده بودند. طبق اظهار نظر کارشناسان و مورخان يکی از اصلی‌ترين دلايل اکتيو بودن و خنده‌رو بودن مردم آن روستا وفور تعطيلات قزل‌قورتکی‌ای بود که هر از چند گاهی در تقويم به صورت دستی ثبت می‌شد! البته مورخان خيلی به خودشان فشار آورده‌اند تا معنی «هر از چند گاهی» را مشخص نمايند ولی به سبب اينکه تحقيقاتشان مصادف با تعطيلات می‌شده نتوانسته‌اند تا تحقيقاتشان را کامل نمايند و به همان «هر از چند گاهی» اکتفا نموده‌اند! اين روستا يک شورای دهداری داشت که سه روز در هفته تشکيل جلسه می‌داد که با احتساب تعطيلی‌های رسمی و غير رسمی کار مفيد اين شورا عملا يک روز در ماه بود! البته باز هم مورخان نتوانسته‌اند تا اندازه‌ی اين «کار مفيد» را محاسبه نمايند ولی به همين نکته بسنده نموده‌اند که همين يک جلسه در ماه هم برای خودش کلی بود! بگذريم...!

راويان اخبار اينگونه روايت کنند که در يکی از روزهای بين‌التعطيلين شورا با حداقل اعضا تشکيل جلسه داد. گويند که در آن جلسه فقط ميرزا چمقلی‌خان و مش‌مُرادِ آبدارچی و دو سه نفر از ورزشکاران شورا حضور داشتند که ايشان نيز به سبب پاره شدن رباط صليبي‌شان نتوانسته بودند از تعطيلاتشان بهره‌وری نمايند و به سفر بروند و به ناچار در منزل ميرزا چمقلی‌خان که به سبب ديسک کمر خانه نشين شده بود رفتند تا هم عيادتی کرده باشند و هم به گفتمان پيرامون مسائل روستا بپردازند و چايی بخورند و تخمه بشکنند و فوتبال تماشا کنند! در همان بين يکی از روستاييان هراسان وارد شورا شد و گفت:

عيال غضنفر که بود حامله

سحرگاه از درد کرده گله

و ميرزا غضنفر با اضطراب

عزيمت نموده سوی قابله

ولی چون که ايام تعطيلی است

تلاش غضنفر چه بی‌حاصله!

غضنفر هراسان سوی خانه شد

زن بينوا هم گرفت آبله!

خلاصه غضنفر زاری‌کنان

عيالش را خوابانده رو به قبله!

در همان حالی که آن شخص در حال دادن خبر مرگ زن غضنفر بود يکی ديگر از رعايا مويه‌کنان وارد شورا شد و گفت:

منزل غضنفر که هست در اين حوالی

آتش گرفته و شده آتش‌فشانی!

ولی از آنجايی که امروز تعطيل است

هيچ نيرويی نيست در آتش‌نشانی!

عن‌قريب است که آن خانه پودر شود

امدادگر هم نيست تا کند جانفشانی!

در همان بين شخص ديگری وارد شورا شد و با ترس و لرز گفت:

تمام قاطران را دزد برده

تمام گاوها را گرگ خورده

دگر در خانه‌ها چيزی نمانده

به بانک‌ها هرچه بوده دزد برده

يکی هم خانه‌اش آتش گرفته

يکی ديگر زنش را آل برده!

ولی چون که همه تعطيل هستيم

بمانده دستمان بر روی گُرده!

خلاصه روستا را آب برده

ولی ميرزای ما را خواب برده!

يکی ديگر وارد شورا شد و با عصبانيت گفت:

اين همه تعطيلی، بازار را کرده فلج

چونکه پولی نيست، دستِ مردمان هم گشته کج!

ای رييس با مردمان روستايت راه بيا

اين چنين تعطيل نکن! اينقدر نکن با ما تو لج!

شخصی ديگر با حالتی زار و نزار وارد شد و گفت:

دگر در خانه‌ها نانی نمانده

توی تغار دگر ماستی نمانده

همه‌جا بسته و تعطيل گشته

دگر در بازوان جانی نمانده

گويند هرکدام از رعايا شکايتی ارائه نمودند ولی دگر ميرزا چمقلی‌خان تاب نياورد و گفت: «مگر نمی‌دانيد امروز تعطيل است؟! برويد و در يکی از روزهای کاری بياييد و شکاياتتان را ارائه دهيد!» و پس از آنکه رعايا را از خانه‌اش بيرون نمود با بقيه شوراييان مشغول تماشای فوتبال شد و فرياد زد: «اوهوووی اصغر!‌ اون پايه‌های ترن‌هوايی تعطيل نشه!»

******

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاريخ 9/3/89

اندر احوالاتِ شورای روستای «دونقطه‌دی آباد»!..این داستان: درگيری در شورا

2010-05-29T20:40:00.003+04:30

يکی بود يکی نبود، يک روستايی بود که هم بود هم نبود. اين روستا خيلی روستای شادابی بود و آنقدر شاداب بود که برخی اوقات اهالی اين روستا از شدت خوشی زياد اقدام به زد و خورد با يکديگر می‌کردند و به هم فحش‌های کشدار و طولانی می‌دادند و آنقدر با هم صميمی بودند که در هنگام دعواهايشان از صله‌رحم غافل نمی‌شدند و مدام احوال خواهر و مادر و عمه‌ی طرفِ دعوا را می‌پرسيدند! البته مورخان به اين نکته هم اشاره نموده‌اند که علی‌رغم دعواهای شديدی که بين اهالی روی می‌داد، چند روز پس از دعوا مجالس آشتی‌کنان و بغل‌کنان و ماچ‌کنان راه می‌انداختند و با سر و کله‌های شکسته و دست و پای آتل‌بندی شده با هم عکس يادگاری می‌گرفتند و بعدش عنوان می‌نمودند که هيچ مشکلی نبوده و صرفا شايعه بوده و ايشان دعوا نمی‌کرده‌اند بلکه همديگر را می‌خارانده‌اند و همه‌ی دروغها زير سر سخن‌چينان و نمّامان و خبرنگاران است! بگذريم...! اين روستا يک شورای دهداری داشت که اعضايش برخاسته از همان جامعه بودند!

راويان اخبار چنين آورده‌اند که روزی يکی از رؤسای روستا که نامش «ميرزا اسفنديارخان قالی‌ساز» بود وارد شورای روستا شد و قرار بود که با اعضای شورا گفتمان کند. ولی از آنجايی که اصولا واژه‌ی «درکِ متقابل» در آن زمان مترادفِ کشک بود به همين دليل اعضای شورا و مخصوصا جناب ميرزا چمقلی‌خان که رياستِ آن را بر عهده داشت نتوانستند با ميرزا اسفنديار رابطه‌ی خوبی برقرار نمايند و به همين دليل کار به دعوا کشيد!

يکی رفت سوی جبهه‌ی اسفنديار

يکی هم روی چمقلی شد سوار

يکی هم که نامش بود ميرزا قُباد

سکوت کرد و شد واردِ حزبِ باد!

يکی داد می‌زد يکی هم هوار

يکی نعره می‌زد بی‌اختيار

يکی نانچکو داشت يکی هم قمه

يکی آرپی‌جی می‌زد سوی همه

خلاصه کُری‌خوانی بالا گرفت

و هرکس کنار کسی جا گرفت

آورده‌اند که دعوای لفظی بين ميرزا چمقلی و ميرزا اسفنديار بالا گرفت و ايشان مدام برای يکديگر کُری می‌خواندند بدين مضمون که:

چنين گفت ميرزا به اسفنديار

که تو می‌کنی بهر قدرت ويار

تو از اولش هم نبودی با ما

و وراد شدی در تيم رقيبان ما!

به ميرزا چنين گفت اسفنديار

که هستی رئيسی بی‌اختيار

اگر تو در اين کار وارد بُدی

نمی‌رفتی سمتِ جناحِ خودی!

يکی آن وسط گفت با اقتدار

که نامم بُوَد خانم ابتکار

سپس رو کرد به ميرزا چمقلی گفت

که تنديس‌هايمان را برده‌اند مُفت

اگر من هم مجسمه می‌بودم

الان دزديده بودندم، می‌دونم!

گويند ميرزا چمقلی‌خان از حرفِ خانم ابتکار به جوش آمد و با متلک گفت: «شما که الان خودتان اينجا حضور داری! مواظب باش خودت را ندزدند!» آورده‌اند که جلسه بدجوری به تشنج کشيده شده بود بدين صورت که:

يکی فحش می‌داد به ميرزا قباد

يکی گفت بخواب تا کمی باد بياد

يکی حمله بُرد سوی اسفنديار

يکی پرت می‌کرد انار و خيار!

يکی نانچکو خورد توی سرش

يکی يونجه می‌بُرد برای خرش!

يکی گفت «نفس‌کش» و آرنولدوار

به چاقو کشيد خشتکِ شلوار!

گويند پس از آنکه با وساطتِ گزمه‌ها و مراقبان و اسکورت‌ها، اعضا يقه‌ی همديگر را ول کردند و تمامی‌شان در نشستی خبری حاضر شدند و در حالی که دست در گردن هم انداخته بودند گفتند که اتفاقی نيافتاده و صرفا مشغول گفتمان از نوع خيلی نزديک بوده‌اند وگرنه همه با هم رفيق هستند و هيچ مشکلی هم ندارند. سپس همگی يکصدا گفتند:

اوهوووی اصغر!

يه دستی به سر و روی اون پايه‌های ترن‌هوايی بکش!

******

چاپيده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی» به تاريخ 6/3/89

مجله‌ی «ايران ما» و ایرانی که برای ماست

2010-05-28T02:37:00.004+04:30

از امروز (پنجشنبه ششم خرداد) مجله‌ی «ایران ما» روی دکه آمد. مجله‌ای که قرار بود در ابتدا با نام «گلباران» منتشر شود که پس از به وجود آمدن برخی مشکلات و سنگ‌اندازی‌ها و غيره، بروبچه‌های مجله بر آن شدند تا نشريه را با نام جديد و با اين سبک و سیاق به طبع برسانند. بگذريم...

قصد تبليغات کيلويی و کتره‌ای ندارم و اصلا هم اهل اين قبيل کارها نيستم ولی به عنوان کسی که يکی از مخاطبان و نه يکی از نويسندگان اين مجله است بايد بگويم مجله‌ی «ايران ما» را نشريه‌ای وزين و حرفه‌ای می‌بینم (به غير از خودم البته) و اميدوارم که در شماره‌های بعدی بهتر و بهتر شود. در اولين شماره‌ی اين مجله طنزهايم در صفحات جداگانه منتشر شده و انشاله در شماره‌های بعدی اگر سعادتی بود و عمری مانده بود، سر و شکل بهتری پيدا خواهد کرد.

تيترهای طنزنوشته‌های بنده در این شماره عبارتند از:

- درمان با نگاه!

- تير شرطی!

- در حاشيه مبادله‌ی ببر روسی و پلنگ ايرانی!

- مرفهين دردمند!

و ستون مکاتبه با مشاور!

لازم به ذکر است که در ستون مکاتبه با مشاور تمام مخاطبين می‌توانند مشکلاتشان را با ما در ميان بگذارند تا ما هم مشکلاتشان را بشکافيم و کمی هم سر به سرشان بگذاريم و به صورت طنز ايشان را مشاوره نماييم!
منتظر شنيدن انتقادات و پيشنهادات شما هستم

اندر احوالاتِ شورای روستای «دونقطه‌دی آباد»!..این داستان: آسفالت

2010-05-25T18:54:00.002+04:30

راويان اخبار چنين آورده‌اند كه روزی اعضای شورا در منزل ميرزا چمقلی‌خان سفيدآبی گردِ هم آمده‌بودند و مشغول شكستن تخمه‌جاپونی و نوشيدن عرق‌بيدمشك بودند كه فريادی از مَوال (دستشويی) برخاست. گويند كه اعضا دست از تخمه‌شكستن برداشتند و از پی صدا روانه‌شدند و فهميدند كه صدا متعلق به «ميرزا تورنگ‌خان كاشانچی» بوده و نامبرده به سبب قطع ناگهانی آب در موال گرفتار آمده و دستش در پوست گردو مانده! آورده‌اند كه اعضا وارد شور شدند و ستادِ بحران تشكيل دادند و تصميم بر آن شد تا به سببِ فورس‌ماژور بودن قضيه خمره‌ی عرق‌بيدمشك را از لای دربِ موال به ميرزا تورنگ‌خان برسانند و ايشان را از آن مهلكه برهانند!

ز بهرش آفتابه از در آمد

به سرعت هم بلوتوثش درآمد!

آورده‌اند در همين لحظه پيكی وارد شورا شد و خبر داد كه لوله‌های آب همگی دچار تركيدگی شده‌اند و عن‌قريب است كه روستا را آب ببرد. گويند شورا مجددا وارد شور شد و تصميم بر اين شد تا هرچه سريعتر نيروهايی را به جهت كندن آسفالتهای سطح روستا روانه كنند تا زودتر به لوله‌های تركيده برسند و ترميميشان نمايند. آورده‌اند كه پس از دو شبانه‌روز كار طاقت‌فرسا تمامی لوله‌های آب را وصله زدند و دوباره رويشان آسفالتِ تازه ريختند. (اصولا در آن زمان آسفالت ماده‌ای مفت بوده!) اما هنوز آسفالت كاملا خشك نشده بود كه خبر آوردند لوله‌های گاز به سبب برخورد سهوی كلنگ‌ها سوراخ شده و عن‌قريب است كه روستا را گاز بگيرد! گويند شورا افرادی را مامور كرد تا دوباره آسفالت‌ها را كنده‌كاری نمايند تا سوراخ لوله‌های گاز را بگيرند. گويند كه پس از دو روز تمام سوراخ‌ها به وسيله چسبِ پنچری و پترس‌فداكار گرفته شدند و دوباره رويشان را آسفالت ريخته بودند كه خبر آوردند كابل‌های مخابرات كه در معرض بيل‌ها بوده پاره شده و عن‌قريب است كه ارتباط روستا با دنيای خارج بالكل قطع گردد! دوباره همان برنامه‌ها تكرار شد! گويند هنوز مَلاتِ آسفالت آخری نبسته بود كه خبر آوردند دوباره تمام لوله‌های آب و گاز و كابلهای مخابرات دچار خسارت شده‌اند و بايد آسفالت را شخم بزنيم و آنها را ترميم نماييم! آورده‌اند كه:

مجاری آبی مجددا تركيد

لوله‌های حامل گاز دوباره پُكيد

سيم و كابل مخابرات دوباره شد پاره

و جز بِكندن آسفالت دگر نماند چاره!

يكی گفت كه آسفالت دست و پاگير شده

و بهر خريدش خزانه زمين‌گير شده

يكی گفت كه روستا را چه به آسفالت؟

و اصلا مريضی آورد آن هم تبِ مالت!

يكی گفت كه آسفالت چيز خوبی نيست

همان معابر خاكی خيلی هم عاليست

يكی گفت جاده‌خاكی نوستالژی دارد

ديگری گفت به آسفالت آلرژی دارد!

يكی گفت زمين‌خاكی مهدِ فوتبال است

و فوتباليست شدن روی آسفالت كلا محال است!

خلاصه تصميم شورا معين شد

و كندن مجددِ آسفالت مصوب شد

آورده‌اند كه شورا تصميم گرفت تا به جای اينكه لوله‌ها و كابلها را ترميم نمايد به جايش آسفالت‌ها را قلوه‌كن كند تا دسترسی به لوله‌ها را سهل‌تر نمايد! گويند از آن به بعد اهالی نيز بر روی زمين‌خاكی به كرة‌القدم (فوتبال) مشغول شدند و از تكه‌های آسفالت به جای دروازه استفاده نمودند و آورده‌اند كه ميرزا ليونل مسی نامی نيز از همين زمين‌های خاكی پا به عرصه كاتالانيا نهاد و هنگام ترانسفرش به اسپانيا گفت:

اوهوووی اصغر!

اون پايه‌های ترن‌هوايی رو بكش اونور خاكی نشه!

******

چاپیده شده در روزنامه «فرهنگ آشتی»

طنزنويس یعنی کسی که.....

2010-05-23T22:12:00.009+04:30

اين شعر را با تمام کم و کاستی‌ها و ايراداتش تقديم مي‌کنم به تمام همکاران و دوستان و بروبچه‌های طنزنويس که در اين مدت علی‌رغم تمام سختی‌ها و مشقات از نوشتن و خنداندن هم‌وطنانشان غافل نشدند و در اين راه کلی زخم‌زبان شنيدند ولی شکايتی نکردند و با اينکه دل خودشان خون بود اما باز به خنداندن مردمشان اهتمام ورزيدند...دم همتون گرم!

************************************

خنده بر لب‌ها نشاندن کار مردان خداست

ليک اينجا طنزنويس ما سرش از تن جداست!

يک زمانی احترامی و صلاحی و گل‌آقا داشتيم

آن همه رفتند و اينک جايشان پيش خداست.

طنزنويس يعنی کسی که خنده بر لب آورد

جای پيتزا و شنيسل می‌خورد هی نان و ماست!

طنزنويس يعنی کسی که خنده‌اش خشکيده است

گريه‌اش در خلوت است و ضجه‌هايش بی‌صداست!

کله‌اش بو می‌دهد، هی حرفِ بودار می‌زند

رو به مشکل، مثل راسو، هر دو پايش بر هواست!

طنزنويس يعنی کسی که مغز او را شسته‌اند

خانه‌اش زندان شده و ايده‌هايش بر فناست

طنزنويس يعنی کسی که در به در آواره است

يا فراری ‌می‌شود، يا که چلاق يا اينکه لاست!!

توی آستينش هميشه مار وول‌وول می‌خورد

توی ‌کله‌ش يا گچ است يا اينکه حجمی از هواست!

طنزنويس يعنی کسی که دستمالش گُم شده!

پاچه‌خواری هم بلد نيست، از بس بی‌رياست!

رو به هر سمتی بَرَد جفت‌پا رَوَند تو صورتش

هرچه خنجر می‌خورد يا بی‌هواست يا از قفاست!

بس قدم‌خير است هرجا می‌رود تخته شود

طنزنويس يعنی کسی که خاکی و بی‌ادعاست!!

نان او آجر شده و کار او بی‌مايه است

طنزنويسی مثل جيش کردن در ظرفِ غذاست!

جيبِ او سوراخ دارد قَدِ سوراخ اوزون

پول‌هايش توی بانکِ سوييس و اسپانياست!

طنزنويس يعنی کسی که زخم‌معده دارد او

قلبِ او تير می‌کشد، چشمش هميشه تا به تاست!

قند و اوره، چربیِ خون، آسم و سنگِ کليه

از فشار خون نگو! يک روز پايين، يک روز بالاست!

طنزنويس يعنی کسی که تلخ را شيرين کند

از برای خنده‌ات جانش هميشه پُر بلاست!

طنزنويس يعنی کسی که از غمت ويران شود

خنده‌هايت در نگاهِ او خيلی با صفاست

طنزنويس يعنی کسی که مُرده‌ی خنداندن است

ديدن خنديدن مردُم برای او دواست

تو بگو دلقک بشو!، جان عزيزت می‌شود

می‌زند خود را زمين، يکبار ز چپ، يکبار ز راست

از صدای خنده‌ات حالی به حالی می‌شود

خنده‌ات بر آن کبودی‌های سيلی‌ها شفاست!

طنزنويس يعنی کسی که گاو نُه‌ مَن شير دِه است!

از چپی‌ها فحش می‌بيند، کُتَک از سمتِ راست!

حق او را می‌خورند و بعدش آروغ می‌زنند

مثل سوسک له کردنش هم، بر هرکس رواست!

طنزنويس يعنی کسی که دست و پايش بسته‌اند

بر دهانش قفل زدند تا که نگويد اين جفاست

گفته‌ها و طرز فکر او هميشه مخملی‌ست

پول ز بيگانه ‌می‌گيرد، کار و بارش هم طلاست!

طنزنويس يعنی کسی که سر درد دارد هَمَش

دردِسر دارد هَمَش از بس که بدبختْ بی‌نواست!

طنزنويسی جِربُزه خواهد کمی هم خربزه!

زير پايش هم هميشه پوست موز و لوبياست!

يک زبان نصفه دارد، چندتا دندان عاريه

عاشق اشعار زاکانی و ايرج‌ميرزاست!

طنزنويس يعنی کسی که هرچه او خوبی کند

به پشيزی هم نيرزد وَ نمازش هم قضاست!

طنزنويس يعنی کسی که خشتکش جرواجر است

خود به خود هرجا رَوَد دانَد که لِنگ‌هايش هواست!!

طنزنويس خوب مثل سرخ‌پوستِ مُرده است

طعم حلوايش شبيهِ مزه‌ی صد باقلواست!

جان به عزراييل هم قسطی دهد يک طنزنويس

بس که بی‌جان است بدبخت و هميشه در کُماست!

گر تو می‌خواهی بدانی طنزنويس خوب کيست

يک کمی کيهان بخوان تا که بفهمی چه بلاست!

طنزنويس خوب هی به‌به وَ چَه‌چَه می‌کند

نان به نرخ روز می‌بلعد، حقوقش هم بالاست!

بگذريم که قافيه بر من شديداً تنگ شد

طنزنويسی کار علّافانِ بی دين و خداست!