بعضی آدمها را باید نه به خاطر آنچه گفته‌اند، که به خاطر بهایی که برای گفتن پرداخته‌اند، ستود.
ترانه علیدوستی، آن روز که حجاب از سر برداشت و به جنبش زن زندگی آزادی پیوست، تنها «هنرمند» نبود، زنی بود که تصمیم گرفت در برابر ترس بایستد. بازداشت شد، از کار محروم ماند و حالا روزگاری دشوار را می‌گذراند. دیدن چهرهی ترانه یادآور روزهایی است که «شجاعت» هزینه داشت...
شروین حاجی‌پور و بسیاری دیگر که روزی صدای آن جنبش بودند، حالا دوباره به برنامه‌ها دعوت می‌شوند و به صحنه بازگشته‌اند، شاید چون زن نیستند! ما هم که بخیل نیستیم، چه خوب که می‌توانند کار کنند، اما چرا ترانه هنوز باید هزینه‌ی انتخابش را بپردازد؟ چرا برای بعضی‌ها گذشته‌شان قابل فراموشی است و برای بعضی دیگر محکومیت‌شان همیشگی‌ست؟
ترانه‌جان! تو زنی بی‌پروایی و از همان روزی که نقش دختری پانزده‌ساله را در سینما بازی کردی، هنرت ما را به تحسین واداشت، تو از همان گام‌های نخستین، پرده‌ای را کنار زدی که پشت آن، ترس‌های ما پنهان شده بود. همراه تو، زنانی آمدند که توانستند بی‌حجاب در برابر نگاه دیگران بایستند...
حتی در مراسم ختم پدرت، زنانی را دیدیم که بی‌حجاب آمده بودند، آن هم در کنار هنرمندانی که با کلاه‌های مضحک و حجاب‌های عاریه‌ای، هنوز به قواعد همان قدرت وفادار مانده بودند. کسی که اندکی هوش یا شعور داشته باشد باید بداند این مدل کلاه بر سر گذاشتن‌ها در همراهی کسی که برای آزادی هزینه داده نه تنها توهین‌آمیز است، که نشانه‌ی بی‌شخصیتی و آویزان بودن از بیضه‌های قدرت است و چه نمایش تلخی‌ست!
چه اندازه کوچک است هنری که از ترس، حتی در مراسم سوگ هم نمی‌تواند خودش باشد.
ترانه‌جان! تو شاید نخواسته باشی نماد باشی و تنها پی حق انتخاب بودی. اما حالا دیدنت برای ما یادآور زنانی است که موهایشان را به باد سپردند و مردانی که کنارشان ایستادند و به ما نشان دادند که برای به دست آوردن همین آزادی نیم‌بند چه هزینه‌هایی داده شده.
ترانه‌جان، تو از ما بودی، از همان خیابان‌ها، از همان فریادها، از همان روزهایی که مردم ترسیدند و با این حال ایستادند.
ترانه‌جان! چهرهی گلگونت را که دیدم بی‌اختیار پرسیدم:
«سرخی تو از چه کسانی بود، ترانه‌جان؟»
