چند روزي مي شود كه سگ شده ام نه از آن سگهايي كه مدام دُم تكان مي دهند و براي خوش آمدِ صاحبشان زوزه مي كشند‘ بلكه از آن سگهايي كه هار هستنند و دهانشان كف آورده و دلشان مي خواهد زمين و زمان را گاز بگيرند. آنقدر عصبي شده ام كه ميخواهم پاچه هر تنابنده اي را بگيرم و آنقدر با دندانهايم گاز گازش كنم تا جانش در برود. دلم مي خواهد آنقدر گاز بگيرم تا خون فواره زنان به صورتم بخورد و از بوي آن شايد كمي آرام شوم اما خودم هم مي دانم كه خون حالم را به هم مي زند. آنقدر شاكي هستم كه دوست دارم كاغذها و طنز نوشته هايم كه هميشه از دفتر مجله برگشت مي خورد را در حلقوم عابرين پياده بفشارم و مجبورشان كنم در جلوي چشمانم آنها را ببلعند و بعد دهان خالي از كاغذشان را نشانم دهند تا مطمئن شوم تمامش را خورده اند. آنقدر حساس شده ام كه شنيدن هر صدايي حالم را به هم مي زند و سگ مي شوم. چند روز قبل نفوذِ اين حالتِ سگ خويي را به درونم احساس كردم و خواستم مهارش كنم. تصميم گرفتم تا ساعات پياده روي ام را بيشتر كنم به اميد آرامش! در راه كسي را ديدم كه بلند بلند با موبايلش حرف مي زد ‘ عصبي شدم. شخصي از كنارم عبور كرد كه صداي آهنگ هاي داخل گوشي اش گوشم را آزار داد‘ عصبي تر شدم. فرد ديگري را ديدم كه با دوستش بلند بلند حرف مي زد و مي خنديد. صدايش مثل مَتّه مخم را سوراخ كرد. داشتم سگ مي شدم. تلاش كردم تا خودم را كنترل كنم. تصميم گرفتم سر به هوا راه بروم. وقتي آسمان سياه و مملو از دود و صداي هواپيما و بالگرد را ديدم دوباره احساس تهوع در من پيدا شد. پس خواستم تا سر به زير باشم. اما نگاهم كه به آسفالتِ پوشيده از تُف و زباله خورد مشمئز شدم. نمي دانم چرا مردم ما اين قدر تف مي كنند. بي خيال پياده روي شدم و به ماشينم پناه بردم. هواي سرد باعثِ سرد شدن موتور شده بود. آنقدر استارت زدم و آنقدر بر فرمان كوبيدم و فحش دادم تا صداي نخراشيده موتورش بلند شد. هنوز وارد خيابان نشده بودم كه ترافيك شامل حالم شد. يكي صداي ضبط ماشينش را آنقدر بلند كرده بود كه صداي دوپس دوپس آن شيشه هاي ماشينم را مي لرزاند. يكي با ديگري زد و خورد مي كرد و فحش ناموس مي داد و صدها نفر هم بودند كه بوق مي زدند. سگ شده بودم ‘ ماشينم را پارك كردم و پياده به محل كارم رفتم. جلوي دكه روزنامه فروشي روزنامه ها را كه ديدم حالم بدتر شد. رو به روي دفتر كارم ساختمان سازي ها همچنان ادامه داشت و هر روز و هر ساعت صداي دستگاهِ سنگ بُر و زوزه جگرخراشش و صداي فرو افتادن تيرآهن ها روي هم و صداي پُتك و كوفت و زهرمار از آنها به گوش مي رسيد و گهگداري هم كارگرها صداي داد و هوارشان را چاشني صداهاي ديگر مي كردند. دوباره سگ شدم. سر يكي دو نفر هم داد زدم. اما باز سعي كردم تا عنان از كف ندهم. از محل كار خارج شدم. همچنان ترافيك ادامه داشت. به مترو پناه بردم. صداي سوتِ ترمز قطار مخم را سوراخ كرد. در ايستگاه بعدي مردم به داخل واگنها هجوم آوردند و دو سه باري پايم را لگد كردند. چند نفرشان سير خورده بودنند و الباقي هم زير بغلشان بوي عرق مي داد. دستگاه تهويه هم خراب بود و پنجره هاي واگن ها هم قفل!. با بدبختي و فشار از آن پياده شدم و با اين اميد كه لااقل در خانه آرامش پيدا كنم به سمت آن حركت كردم. در راه چند باري صداي دستگاه برش سنگ به گوشم خورد و چند باري هم صداي كذايي بوق چند ماشين و صداي دزدگيرشان پرده گوشم را لرزاند. با عجله كليد را در قفل چرخاندم. وارد خانه ام كه شدم در اولين اقدام به سمت حمام رفتم. زير دوش آب بودم كه آب فشارش كم شد و بعد هم بالكل قطع شد. با اعصابي داغان حوله را به دورم پيچيدم. روي كاناپه نشستم. تلويزيون را و بعد هم ماهواره را روشن كردم. مي دانستم كه با اين حالم نبايد برنامه هاي وطني را دنبال كنم و البته برنامه هاي غير وطني هم دست كمي از اينها نداشت. پس فقط به دنبال برنامه كودك گشتم‘ پارازيت داشت!. تلويزيون را خواموش كردم و خواستم كمي وبگردي كنم اما سرعت اينترنت مزخرف بود و هنوز هم خبري از ADSL نبود!. تصميم گرفتم تا كمي بازيهاي رايانه اي را امتحان كنم. دستگاه را روشن كردم و بعد از اين كه دو سه بار توسط دشمنان و زامبي ها سر و كله ام قطع شد با عصبانيت دستگاه را خاموش كردم و فحش و بدوبيراه نثار سازنده آن كردم. نگاهي به قفسه كتابهايم انداختم. كتابِ "روح پراگ" را برداشتم. آنرا كه خواندم حالم بدتر شد. باز حالت تهوع و خوي سگي به سراغم آمدند. فقط خواب بود كه مي توانست آرامم كند. پلك هايم كه كمي سنگين شد صداي ونگ ونگ نوزادِ واحدِ بغلي خوابم را پراند. صدايش از صداي اره برقي هراسناك تر و نافذتر بود. يك قرص سردرد بلعيدم. تاثيري نداشت پس يكي ديگر هم بالا انداختم. با هزار بدبختي و از اين پهلو به آن پهلو شدن و تحمل صداي جير جير تخت بالاخره خوابم برد كه صداي دزدگير ماشين همسايه درآمد. مي دانستم كه باز يك گربه بي پدر و مادر از كنار ماشين عبور كرده و از آنجايي كه دزدگير هم حساس بوده شروع به زر زر كرده!. دوباره خوابم برد كه از صداي گرومپ گرومپ بيدار شدم. همسايه طبقه بالا بود كه نصفه شبي هوس گردو شكستن به سرش زده بود. نزديكي هاي صبح خوابم برد كه دوباره صداي عذاب آور "دستگاهِ برش سنگ" بيدارم كرد. آن هم با صدايي ممتد و لاينقطع. تازه يادم آمد كه خانه روبرويي مان هم در حال ساخت است و براي اينكه به برف و باران نخورند مجبورند كه از ساعتِ شش صبح شروع به ساخت و ساز نمايند. حتي امروز كه جمعه بود هم بي خيال نشده بودند. صداي "دستگاه برش سنگ" يكريز از شيشه پنجره مان عبور مي كرد و با ناجوانمردي خود را به پرده گوش من مي كوبيد. صداي "دستگاه برش" كه قطع شد به جايش صداي بيب بيبِ دنده عقب نيسان و كاميون بلند شد. بعد از آنها هم صداي وانتِ سبزي فروش و بعد از آن صداي وانتي آمد كه در بلندگو اعلام مي كرد لوازم دست دوم مي خرد. دوباره صداي "دستگاه برش سنگ" بلند شد. سرسام گرفته بودم. داشتم ديوانه مي شدم. دلم ميخواست كمي سيانور در خانه داشتم اما حتي مگس كش هم نداشتم. اينگونه بود كه تمام قد سگ شدم. يك سگِ هار. مسخ شدم. مي خواهم تمام "دستگاه هاي برش سنگ" را با پتك داغان كنم ولي از صداي پتك هم مي ترسم. چاره اي ندارم. با تمام وجودم ميخواهم سرم را از پنجره بيرون ببرم و هوار بزنم و بگويم:"خفه خون بگيرين!"
****
تصويرگر: مرتضي خسروي
.jpg)
.jpg)
